Proste Urządzenia Darmowej Energii


W darmowej energii nie ma nic magicznego, a przez „swobodną energię” rozumiem coś, co wytwarza energię wyjściową bez potrzeby używania paliwa, które musisz kupić.


Rozdział 15: Przekształcanie Wody w Gaz

Przekształcanie wody w gaz jest użyteczne, ponieważ wytwarzany gaz można wykorzystać jako paliwo. W najprostszej postaci dwie metalowe płytki umieszcza się w wodzie, a między nimi przepływa prąd elektryczny. Powoduje to rozpad wody na mieszaninę gazowego wodoru i gazowego tlenu (dwa składniki wykorzystywane w promie kosmicznym). Im większy przepływ prądu, tym większa objętość gazu, która zostanie wytworzona. Aranżacja wygląda następująco:



Pamiętając, że wynikiem tego jest wytworzenie paliwa dla promu kosmicznego, należy unikać robienia tego w pomieszczeniu i pozwalania, aby gaz wytwarzany przez proces gromadził się na suficie. Istnieje wiele filmów w Internecie, w których ludzie zachowują się w niebezpieczny sposób i przeprowadzają elektrolizę w pomieszczeniu za pomocą pojemnika, który jest otwarty u góry, jak pokazano powyżej. Proszę, nie rób tego, ponieważ jest to bardzo niebezpieczne - to nie jest imprezowy popper, który popycha prom kosmiczny w kosmos! Jeśli miałbyś zebrać filiżankę gazu HHO i zapalić go, powstały zapłon prawdopodobnie spowodowałby trwałe uszkodzenie słuchu, więc nie rób tego w żadnych okolicznościach. Podobnie jak fakt, że bardzo przydatna pilarka łańcuchowa jest niebezpiecznym urządzeniem, które należy traktować z szacunkiem, tak też proszę zrozumieć, że bardzo przydatna mieszanka gazów HHO zawiera dużo energii i dlatego należy ją traktować z szacunkiem.

Ten styl elektrolizy wody został zbadany przez bardzo utalentowanego i drobiazgowego eksperymentatora Michaela Faradaya. Przedstawił swoje wyniki w bardzo technicznym i naukowym formacie, który nie jest zrozumiały dla większości zwykłych ludzi. Mówiąc prosto, mówi nam, że ilość wytwarzanego gazu HHO jest proporcjonalna do prądu przepływającego przez wodę, więc aby zwiększyć tempo produkcji gazu, musisz zwiększyć przepływ prądu. Odkrył również, że napięcie robocze między dwiema płytkami „elektrodowymi” wynosi 1,24 wolta.

Brzmi to trochę technicznie, ale jest to bardzo przydatna informacja. W pokazanym powyżej układzie dwanaście woltów jest połączone przez dwie płyty w wodzie. Faraday mówi nam, że tylko 1,24 wolta z tych dwunastu woltów pójdzie na wytworzenie gazu HHO, a pozostałe 10,76 woltów będzie działać jak czajnik elektryczny i po prostu podgrzewać wodę, ostatecznie wytwarzając parę. Ponieważ chcemy wytwarzać gaz HHO, a nie parę, to dla nas zła wiadomość. Mówi nam to, że jeśli zdecydujesz się to zrobić w ten sposób, tylko 10% mocy pobranej przez wzmacniacz faktycznie wytwarza gaz HHO, a ogromne 90% jest marnowane na ciepło.

Naprawdę nie chcemy takiej niskiej wydajności elektrycznej. Jednym ze sposobów rozwiązania problemu jest użycie dwóch takich komórek:




Ten układ wykorzystuje nasze 1,24 wolta dwa razy, podczas gdy dwanaście woltów pozostaje niezmienione, więc sprawność elektryczna wzrasta do 20%, a straty ciepła spadają do 80%. To znaczna poprawa, ale jeszcze ważniejszy jest fakt, że obecnie produkuje się dwa razy więcej gazu HHO, dlatego podwoiliśmy sprawność elektryczną i podwoiliśmy moc wyjściową gazu, dając wynik czterokrotnie lepszy niż przedtem.

Możemy pójść o krok dalej i użyć trzech takich komórek:




Tym razem wykorzystujemy trzy z naszych sekcji 1,24 V, co daje nam sprawność elektryczną na poziomie 30% i trzykrotną ilość gazu, dzięki czemu system jest dziewięciokrotnie bardziej wydajny.




Zdecydowanie idzie to w dobrym kierunku, więc jak daleko możemy się posunąć, używając dwunastowoltowej baterii? Kiedy używamy materiałów konstrukcyjnych, które lata testów okazały się szczególnie skuteczne, na metalowych płytkach występuje niewielki spadek napięcia, co oznacza, że najlepsze napięcie dla każdego ogniwa wynosi około 2 woltów, a więc przy akumulatorze o napięciu 12 woltów, sześć ogniw to najlepsza kombinacja, a to daje nam sprawność elektryczną na poziomie 62% i sześciokrotnie więcej gazu, co jest 37 razy lepsze niż użycie pojedynczego ogniwa, a zmarnowana moc elektryczna spada z 90% do 38%, co jest tak dobre, jak tylko możemy.

Oczywiście nie byłoby praktyczne posiadanie sześciu pudełek, które byłyby tak duże jak akumulator samochodowy, ponieważ nigdy nie udałoby nam się dopasować ich do większości pojazdów. Być może moglibyśmy po prostu umieścić wszystkie talerze w jednym pudełku. Niestety, jeśli to zrobimy, znaczna część prądu elektrycznego przepłynie wokół płyt i nie wytworzy w ogóle dużo gazu. Widok z góry tego układu pokazano tutaj:




To dla nas katastrofa, ponieważ teraz nie uzyskamy sześciokrotnie większej produkcji gazu ani naszego znacznie zmniejszonego ogrzewania. Na szczęście istnieje bardzo proste rozwiązanie tego problemu, a mianowicie podzielenie pudełka na sześć wodoszczelnych przedziałów za pomocą cienkich ścianek:




To przywraca nam naszą wysoką wydajność poprzez blokowanie przepływu prądu przez płytki i zmuszanie prądu do przepływu przez płytki, wytwarzając gaz między każdą parą płytek.

Na marginesie, jeśli ten wzmacniacz miałby być zasilany przez układ elektryczny pojazdu, wówczas napięcie, chociaż nazywane „dwunastoma woltami”, w rzeczywistości będzie prawie czternaście woltów, gdy silnik pracuje, tak że akumulator „dwunastu woltów” zostanie naładowany. Pozwoliłoby nam to na użycie siedmiu ogniw w naszym elektrolizerze zamiast sześciu ogniw pokazanych powyżej, a to dałoby nam siedmiokrotnie większą objętość gazu niż pojedyncza para płytek. Niektóre osoby wolą sześć komórek, a inne siedem komórek - wybór należy do osoby konstruującej jednostkę.

Dyskutowaliśmy o metodach zwiększania produkcji gazu i ograniczania marnowanej energii, ale proszę nie zakładać, że celem jest wytwarzanie dużych ilości gazu HHO. Stwierdzono, że przy wielu silnikach samochodowych bardzo dobre wyniki można uzyskać, gdy wydajność produkcji gazu HHO wynosi poniżej 1 litra na minutę („lpm”) dodawanego do powietrza wchodzącego do silnika. Natężenia przepływu od 0,5 do 0,7 l / min są często bardzo skuteczne. Pamiętaj, że gaz HHO ze wzmacniacza wykorzystywany jest jako zapalnik zwykłego paliwa używanego przez silnik, a nie jako paliwo dodatkowe.

Dużą zaletą wydajnego wzmacniacza jest to, że można wytworzyć pożądaną objętość gazu przy użyciu znacznie niższego prądu, dzięki czemu silnik będzie mniej obciążony. Wprawdzie wzmacniacz nie wymaga dodatkowego obciążenia silnika, ale powinniśmy zmniejszyć dodatkową ilość dzięki inteligentnemu projektowi.

W powyższej dyskusji pokazano, że bateria jest podłączona bezpośrednio przez wzmacniacz lub „elektrolizer”. Nie należy tego nigdy robić, ponieważ nie ma zabezpieczenia przed zwarciem spowodowanym luźnym drutem lub czymkolwiek innym. Jako pierwszy należy podłączyć bezpiecznik lub wyłącznik automatyczny. Wyłączniki są dostępne z dowolnego gniazdka elektrycznego dla elektryków, ponieważ są używane w „skrzynce bezpieczników” w domach, aby zapewnić ochronę każdego obwodu oświetlenia i każdego obwodu gniazda zasilania. Nie są drogie, ponieważ są produkowane w bardzo dużych ilościach. Są one również dostępne w serwisie eBay. Wyłącznik jest okablowany w następujący sposób:




wspólny projekt (o wartości 32 amperów) wygląda następująco:


Niektórzy potencjalni konstruktorzy uważają, że niektóre aspekty konstrukcji są dla nich zbyt trudne. Oto kilka sugestii, które mogą uprościć budowę.

Budowa siedmiokomorowej obudowy nie jest trudna. Kawałki są wycięte na dwie strony, jedną podstawę, jedną pokrywę i sześć absolutnie identycznych przegród. Te partycje muszą być dokładnie takie same, aby nie było tendencji do powstawania wycieków. Jeśli zdecydujesz się użyć systemu elektrod z wygiętymi płytkami pokazanego na kilku kolejnych stronach, wywierć otwory na śruby w przegrodach przed ich montażem:




Dolna część ma taką samą długość jak boki i jest to szerokość przegród plus dwukrotność grubości materiału użytego do budowy obudowy. Jeśli do budowy zastosowane zostanie tworzywo akrylowe, dostawca może również dostarczyć „klej”, który skutecznie „spawa” elementy razem, sprawiając, że różne elementy wydają się być wykonane z jednego elementu. Sprawa zostanie zmontowana w następujący sposób:




Tutaj przegrody są ustalane na miejscu pojedynczo, a na koniec druga strona jest przymocowana i będzie pasować dokładnie tak, jak wszystkie przegrody i końce mają dokładnie taką samą szerokość. Prostą konstrukcją pokrywki jest przyklejenie i przykręcenie paska dookoła góry urządzenia, tak aby pokrywa zachodziła na boki, jak pokazano poniżej:




Uszczelka, być może z elastycznego PCV, umieszczona między bokami a pokrywką pomogłaby w uzyskaniu dobrego uszczelnienia, gdy pokrywa jest przykręcona. Rura wylotowa gazu znajduje się pośrodku pokrywy, na którą to pozycję nie ma wpływu, jeśli jednostka zostanie przechylona, gdy pojazd znajduje się na stromym wzniesieniu.

Lata badań wykazały, że naprawdę dobrym wyborem materiału na płytki elektrod jest stal nierdzewna 316-L. Jednak bardzo trudno jest połączyć te płytki elektrycznie wewnątrz ogniw, ponieważ trzeba użyć drutu ze stali nierdzewnej, aby połączenia i połączenia śrubowe naprawdę nie były odpowiednie. To pozostawia spawanie drutów na płytach, a spawanie stali nierdzewnej nie jest czymś, co początkujący może zrobić właściwie, ponieważ jest znacznie trudniejsze niż spawanie stali miękkiej. Istnieje dobra alternatywa, a mianowicie takie ułożenie materiału płyty, aby nie były potrzebne żadne połączenia przewodów:




Chociaż ten sześciokomorowy projekt może wydawać się nieco skomplikowany na pierwszy rzut oka, jest to naprawdę bardzo prosta konstrukcja. Każda z płytek używanych w komórkach centralnych ma właśnie ten kształt:




Pokazane powyżej kształty płyt są rozmieszczone w taki sposób, aby był dostęp do śrub od góry i można do nich dotrzeć za pomocą klucza i przytrzymać nieruchomo podczas dokręcania drugiej nakrętki.

Jeśli nie masz doświadczenia w gięciu blach, sugeruję stosowanie do blach siatki ze stali nierdzewnej. Działa bardzo dobrze, można go łatwo ciąć za pomocą nożyc cynowych lub dowolnego podobnego narzędzia, a konstruktor domu może go wyginać za pomocą prostych narzędzi - imadła, kawałka kątownika, kawałka blachy ze stali miękkiej, młotka itd.

Skrzynię znajdziesz poza sklepem z metalowymi wyrobami, w którym złom jest wyrzucany do recyklingu. Będą to ścinki o różnych rozmiarach kątownika i wszelkiego rodzaju inne małe odcinki blachy i taśmy. Pomijają przede wszystkim, aby się ich pozbyć, ponieważ firma produkcyjna otrzymuje za nie prawie nic. Możesz użyć niektórych z tych elementów, aby ukształtować swoje talerze podwyższające, a jeśli czujesz się źle z powodu kosztowania firmy o grosz, to z pewnością włóż je z powrotem do pomijania.

Jeśli zaciskasz płytę między dwoma kątownikami w imadle, to ostrożne, powtarzane delikatnie stukanie młotkiem w pobliżu miejsca zgięcia, spowoduje bardzo czyste i schludne zagięcie w płycie:



Wygięty arkusz może być następnie zaciśnięty między dwoma stalowymi paskami i ostrym wygięciem w kształcie litery U, wykonanym przez stukanie młotkiem, ponownie, wzdłuż linii wymaganego zgięcia:



Grubość stalowego pręta po wewnętrznej stronie gięcia musi być dokładnie szerokością wymaganej szczeliny między gotowymi powierzchniami płyty. Nie jest to szczególnie trudne do ustawienia, ponieważ 3 mm, 3,5 mm, 4 mm, 5 mm i 6 mm są powszechnymi grubościami stosowanymi w produkcji stali i można je łączyć, aby uzyskać prawie każdą wymaganą szczelinę.

Istnieje wiele odmian siatki ze stali nierdzewnej. Styl i grubość wcale nie są krytyczne, ale musisz wybrać rodzaj, który jest dość sztywny i który zachowa swój kształt dobrze po zgięciu. Ten styl może być dobrym wyborem:



Twój lokalny dostawca stali prawdopodobnie ma pod ręką kilka rodzajów i może ci pokazać, jak elastyczna jest dana odmiana. Kształt pokazany powyżej dotyczy konstrukcji „trzy płytki na komórkę”, w której występują dwie aktywne powierzchnie płytki. Idealnie, potrzebujesz dwóch do czterech cali kwadratowych powierzchni płytki na amper prądu przepływającego przez ogniwo, ponieważ daje to bardzo długą żywotność elektrody i minimalne nagrzewanie dzięki płytkom.

Ten styl konstrukcji jest dość łatwy w montażu, ponieważ do dwóch śrub, które przechodzą przez przegrody i które przytrzymują płyty sztywno w miejscu, można uzyskać dostęp z góry, przy użyciu dwóch kluczy do ich ścisłego zablokowania. Nakrętki zabezpieczające są opcjonalne. Jeśli uważasz, że twoja konkretna siatka może być trochę zbyt elastyczna lub jeśli uważasz, że śruby mogą się ostatecznie poluzować, możesz przymocować dwa lub więcej elementów izolacyjnych separatora - podkładki z tworzywa sztucznego, śruby z tworzywa sztucznego, opaski kablowe lub cokolwiek innego płyty czołowe.

Utrzymają one talerze oddzielnie, nawet jeśli miały się poluzować. Pomagają również zachować odstęp między płytami. Ta luka musi być kompromisem, ponieważ im bliżej płyty są razem, tym lepsza produkcja gazu, ale im trudniej jest pęcherzom oderwać się od płyt i unosić się na powierzchni, a jeśli tego nie zrobią, to blokują one część obszaru płytki i zapobiegają dalszemu wytwarzaniu gazu z tej części płytki, ponieważ elektrolit nie dotyka już tam płytki. Popularnym wyborem odstępu jest 1/8 cala, który ma 3 mm, ponieważ jest to dobry kompromis. Okrągłe elementy dystansowe wyglądałyby tak:



Jeśli prąd jest wystarczająco niski, można zastosować jeszcze prostszy kształt, który ma tylko jedną parę aktywnych powierzchni płytki na komórkę, jak pokazano poniżej:



Każda z tych konstrukcji może być 6-komorowa lub 7-komorowa, a płytki można konstruować bez pomocy z zewnątrz. Zauważysz, że połączenia elektryczne na każdym końcu wzmacniacza są zanurzone, aby upewnić się, że luźne połączenie nie może spowodować iskry i zapłonu gazu HHO w górnej części obudowy. Wewnątrz powinna znajdować się podkładka uszczelniająca, aby zapobiec wyciekaniu elektrolitu przez śrubę mocującą.

Jeśli chcesz użyć trzech aktywnych par płytek w każdej komórce, kształt płytki może wyglądać następująco:



Elektrolit jest mieszanką wody i dodatku umożliwiającą przepływ większej ilości prądu przez ciecz. Większość substancji, które ludzie myślą o wytwarzaniu elektrolitu, jest najbardziej nieodpowiednia, wytwarzając niebezpieczne gazy, uszkadzając powierzchnie płytek i zapewniając nierównomierną elektrolizę i prądy, które trudno kontrolować. Należą do nich sól, kwas akumulatorowy i soda oczyszczona, a ja zdecydowanie nie polecam żadnego z nich.

Potrzebna jest substancja, która nie zużywa się podczas elektrolizy i która nie uszkadza płytek nawet po latach użytkowania. Istnieją do tego dwie bardzo odpowiednie substancje: wodorotlenek sodu, zwany także „ługiem” lub „sodą kaustyczną”. W USA jest on dostępny w sklepach Lowes, sprzedawany jako „Roebic Heavy Duty’ Crystal Drain Opener ”. Jego wzór chemiczny to NaOH.

Jeszcze inną substancją, która jest jeszcze lepsza, jest wodorotlenek potasu lub „żrący potaż” (wzór chemiczny KOH), który można uzyskać w sklepach z zaopatrzeniem w mydło, które można znaleźć w Internecie. Zarówno NaOH, jak i KOH są materiałami bardzo żrącymi i należy się z nimi obchodzić z dużą ostrożnością.



Bob Boyce z USA jest jedną z najbardziej doświadczonych osób w zakresie budowy i stosowania boosterów różnych konstrukcji. Uprzejmie podzielił się poniższymi informacjami na temat bezpieczeństwa podczas mieszania i używania tych chemikaliów. On mówi:

Materiały te są bardzo żrące, dlatego należy się z nimi obchodzić ostrożnie i unikać kontaktu ze skórą, a co ważniejsze z oczami. Jeśli zetkną się z tobą plamy, bardzo ważne jest, aby dotknięty obszar został natychmiast spłukany dużą ilością bieżącej wody, a jeśli to konieczne, użycie octu, który jest kwaśny, a tym samym zneutralizuje żrący płyn.

Przygotowując roztwór, dodajesz niewielkie ilości wodorotlenku do wody destylowanej przechowywanej w pojemniku. Pojemnik NIE może być szklany, ponieważ większość szkła nie jest wystarczająco wysokiej jakości, aby być odpowiednim materiałem do zmieszania elektrolitu. Sam wodorotlenek należy zawsze przechowywać w mocnym, hermetycznym pojemniku, który jest wyraźnie oznaczony „NIEBEZPIECZEŃSTWO! - Wodorotlenek potasu (lub sodu)”. Przechowuj pojemnik w bezpiecznym miejscu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, zwierząt domowych lub osób, które nie zauważą etykiety. Jeśli zapas wodorotlenku dostarczany jest w mocnej plastikowej torbie, po otwarciu torby należy przenieść całą jej zawartość do wytrzymałych, szczelnych, plastikowych pojemników do przechowywania, które można otwierać i zamykać bez ryzyka rozlania zawartość. Sklepy z narzędziami sprzedają duże plastikowe wiadra z hermetycznymi pokrywkami, które można w tym celu wykorzystać.

Pracując z suchymi płatkami lub granulkami wodorotlenku, noś okulary ochronne, gumowe rękawice, koszulę z długim rękawem, skarpetki i długie spodnie. Nie noś też swojej ulubionej odzieży podczas obchodzenia się z roztworem wodorotlenku, ponieważ nie jest to najlepsza rzecz na założenie ubrania. Noszenie maski na twarz, która zakrywa usta i nos, również nie szkodzi. Jeśli mieszasz stały wodorotlenek z wodą, ZAWSZE dodawaj wodorotlenek do wody, a nie odwrotnie, i używaj plastikowego pojemnika do mieszania, najlepiej takiego, który ma podwójną pojemność gotowej mieszaniny. Mieszanie powinno odbywać się w dobrze wentylowanym miejscu, które nie jest przeciągiem, ponieważ prądy powietrza mogą wydmuchiwać suchy wodorotlenek.

Podczas mieszania elektrolitu NIGDY nie używaj ciepłej wody. Woda powinna być chłodna, ponieważ reakcja chemiczna między wodą a wodorotlenkiem generuje sporo ciepła. Jeśli to możliwe, umieść pojemnik do mieszania w większym pojemniku wypełnionym zimną wodą, ponieważ pomoże to utrzymać niską temperaturę, a jeśli twoja mieszanina „zagotuje się”, będzie zawierać wyciek. Dodaj tylko niewielką ilość wodorotlenku na raz, ciągle mieszając, a jeśli przestaniesz mieszać z jakiegokolwiek powodu, ponownie załóż pokrywki na wszystkie pojemniki.

Jeśli pomimo wszelkich środków ostrożności na skórze dostaniesz roztwór wodorotlenku, zmyj go dużą ilością zimnej bieżącej wody i nałóż ocet na skórę. Ocet jest kwaśny i pomoże zrównoważyć zasadowość wodorotlenku. Możesz użyć soku z cytryny, jeśli nie masz pod ręką octu - ale zawsze dobrze jest mieć przy sobie butelkę octu.


Stężenie elektrolitu jest bardzo ważnym czynnikiem. Mówiąc ogólnie, im bardziej skoncentrowany elektrolit, tym większy prąd i większa objętość wytwarzanego gazu HHO. Należy jednak wziąć pod uwagę trzy główne czynniki:

1. Opór przepływu prądu przez metalowe płytki elektrodowe.
2. Opór przepływu prądu między metalowymi płytkami i elektrolitem.
3. Opór prądu płynie przez sam elektrolit.

1. W dobrym projekcie elektrolizera, takim jak te pokazane powyżej, sam projekt jest tak dobry, jak może być wzmacniacz prądu stałego, ale zrozumienie każdego z tych obszarów utraty mocy jest ważne dla jak najlepszej wydajności. W szkole uczono nas, że metale przewodzą prąd, ale prawdopodobnie nie wspomniano o tym, że niektóre metale, takie jak stal nierdzewna, są dość słabymi przewodnikami elektryczności i dlatego kable elektryczne są wykonane z drutów miedzianych, a nie stalowych. Oto jak zachodzi przepływ prądu w naszych płytach elektrolizera:



Fakt, że mamy fałdy i zagięcia w naszych płytach, nie ma znaczącego wpływu na przepływ prądu. Odporność na przepływ prądu przez metalowe płytki elektrod jest czymś, czego nie można łatwo i ekonomicznie przezwyciężyć, dlatego należy ją uznać za koszty ogólne. Ogólnie rzecz biorąc, ogrzewanie z tego źródła jest niskie i nie jest to poważny problem, ale zapewniamy dużą powierzchnię płyty, aby zmniejszyć ten składnik straty mocy, o ile jest to praktyczne.

2. Odporność na przepływ między elektrodą a elektrolitem to zupełnie inna sprawa, w tym obszarze można wprowadzić znaczną poprawę. Po szeroko zakrojonych testach Bob Boyce odkrył, że można dokonać bardzo znacznej poprawy, jeśli warstwa katalityczna zostanie opracowana na aktywnej powierzchni płytki. Szczegółowe informacje na temat tego, jak można to zrobić, podano w dalszej części dokumentu „D9.pdf” jako część opisu elektrolizera Boba.



3. Odporność na przepływ przez sam elektrolit można zminimalizować, stosując najlepszy katalizator w jego optymalnym stężeniu. Przy stosowaniu wodorotlenku sodu optymalne stężenie wynosi 20% wagowych. Ponieważ 1 cm3 wody waży jeden gram, jeden litr wody waży jeden kilogram. Ale jeśli 20% (200 gramów) tego kilograma ma stanowić wodorotlenek sodu, wówczas pozostała woda może ważyć tylko 800 gramów, a więc będzie miała tylko 800 cc objętości. Tak więc, aby stworzyć 20% „wagowo” mieszankę wodorotlenku sodu i wody destylowanej, dodaje się 200 gramów wodorotlenku sodu (bardzo powoli i ostrożnie, jak wyjaśniono powyżej przez Boba) do zaledwie 800 cm3 chłodnej wody destylowanej i ilość wytwarzanego elektrolitu wyniesie około 800 cc.

Gdy stosuje się wodorotlenek potasu, optymalne stężenie wynosi 28% wagowych, a zatem 280 gramów wodorotlenku potasu dodaje się (bardzo powoli i ostrożnie, jak wyjaśniono powyżej przez Boba) do zaledwie 720 cc zimnej wody destylowanej. Oba te elektrolity mają temperaturę zamarzania znacznie poniżej temperatury zamarzania wody, co może być bardzo przydatną funkcją dla osób mieszkających w miejscach o bardzo mroźnych zimach.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na przepływ prądu przez elektrolit jest odległość, którą prąd musi przepływać przez elektrolit - im większa odległość, tym większy opór. Zmniejszenie odstępu między płytami do minimum poprawia wydajność. W grę wchodzą jednak czynniki praktyczne, ponieważ bąbelki potrzebują wystarczającej przestrzeni do ucieczki między płytami, a dobrym kompromisem roboczym jest odstęp 3 mm. co jest jedną ósmą cala.



Istnieje jednak problem z użyciem optymalnego stężenia elektrolitu, a przepływ prądu spowodowany przez znacznie ulepszony elektrolit może być znacznie większy niż chcemy. Aby sobie z tym poradzić, możemy zastosować obwód elektroniczny zwany obwodem „modulatora szerokości impulsu” (lub „PWM”). Są one często sprzedawane jako „kontrolery prędkości silnika prądu stałego”, a jeśli je kupisz, wybierz taki, który może obsłużyć 30 amperów prądu.

Obwód PWM działa w bardzo prosty sposób. Wielokrotnie co sekundę włącza i wyłącza prąd elektrolizera. Prąd jest kontrolowany przez to, jak długo (w jednej sekundzie) prąd jest włączony, w porównaniu do tego, jak długo jest wyłączony. Na przykład, jeśli czas włączenia jest dwa razy dłuższy niż czas wyłączenia (66%), wówczas średni przepływ prądu będzie znacznie większy niż wtedy, gdy czas włączenia byłby tylko o połowę dłuższy niż czas wyłączenia (33%).

Podczas korzystania z kontrolera PWM normalne jest umieszczanie pokrętła sterowania na desce rozdzielczej lub w jej pobliżu i montowanie obok niej prostego, taniego amperomierza, aby kierowca mógł podnieść lub obniżyć przepływ prądu, jak uzna to za konieczne. Aranżacja wygląda następująco:



Istnieje bardziej wyrafinowany kontroler obwodu zwany „obwodem prądu stałego”, który pozwala wybrać żądany prąd, a obwód utrzymuje prąd o ustawionej wartości przez cały czas. Jednak ten typ obwodu nie jest łatwo dostępny w sprzedaży, chociaż niektóre sklepy przygotowują się do jego zaoferowania.

Niektóre z najprostszych boosterów nie używają obwodu PWM, ponieważ kontrolują przepływ prądu przez wzmacniacz, powodując bardzo niskie stężenie elektrolitu, dzięki czemu opór przepływu prądu przez elektrolit dławi prąd i utrzymuje go na pożądany poziom. Jest to oczywiście znacznie mniej wydajne, a opór elektrolitu powoduje nagrzewanie, co z kolei stanowi problem operacyjny, który wymaga ostrożnego obchodzenia się przez użytkownika. Zaletą jest to, że system wydaje się być prostszy.

Istnieje różnica w gazie wytwarzanym przez prąd pulsujący regulatora prędkości silnika prądu stałego. Jakość gazu jest wyższa, a pęcherzyki tworzą się między płytami, a nie na płytkach:



Podawanie gazu HHO do dowolnego silnika jest bardzo korzystne, ponieważ oprócz poprawy liczby mil na galon silnika, szkodliwe emisje są znacznie zmniejszone, a wszelkie stare osady węgla w silniku są usuwane z czasem, zapewniając płynniejszą i mocniejszą pracę silnika.

Bez względu na to, jaki rodzaj ogniwa elektrolitycznego jest używany, konieczne jest umieszczenie bełkotki między nim a wlotem powietrza do silnika, jeśli gaz ma być doprowadzany do silnika. Zapobiega to przypadkowemu zapłonowi gazu docierającego do ogniwa elektrolitycznego. Ponadto żaden elektrolizer nie powinien być obsługiwany ani testowany w pomieszczeniach zamkniętych. Wynika to z faktu, że gaz jest lżejszy od powietrza, więc jakikolwiek wyciek gazu spowoduje gromadzenie się gazu na suficie, gdzie może zapalić się, jeśli zostanie wywołany przez najmniejszą iskrę (na przykład powstającą, gdy włącznik światła jest włączony lub wyłączony). Wodór rzeczywiście ucieka bardzo łatwo, ponieważ jego atomy są bardzo, bardzo małe i mogą przedostać się przez każde małe pęknięcie, a nawet bezpośrednio przez wiele pozornie stałych materiałów. Testy elektrolizerów powinny być wykonywane na zewnątrz lub przynajmniej w bardzo dobrze wentylowanych miejscach. Używanie co najmniej jednego bubblera jest absolutnie niezbędnym środkiem bezpieczeństwa. Typowy bubbler wygląda następująco:



Budowa Bubblera jest naprawdę bardzo prosta. Może mieć dowolny rozmiar lub kształt, pod warunkiem, że wylot rury wejściowej ma nad sobą co najmniej 125 mm wody. Tworzywa sztuczne to powszechny wybór materiałów, a złączki można łatwo znaleźć. Bardzo ważne jest, aby dobrze uszczelnione połączenia były wykonywane tam, gdzie wszystkie rury i druty wchodzą do każdego pojemnika, w którym znajduje się gaz HHO. Obejmuje to oczywiście bełkot. Dobrym pomysłem jest również wywiercenie dodatkowych otworów w rurze wlotowej od połowy do dołu pod powierzchnią wody, aby utworzyć większą liczbę mniejszych pęcherzyków

Antypoślizgowe wypełnienie lub przegroda w nasadce ma zapobiegać rozpryskiwaniu się wody w bełkocie na rurze wylotowej i wciągnięciu do silnika. Do wypełnienia użyto różnych materiałów, w tym wełny ze stali nierdzewnej i plastikowych zmywaków do garnków. Materiał musi zapobiegać, a przynajmniej minimalizować, przechodzącą przez niego wodę, jednocześnie umożliwiając swobodny przepływ gazu przez nią.

Uwaga: Elektrolizer nie jest zabawką. Jeśli zrobisz i użyjesz jednego z nich, zrobisz to całkowicie na własne ryzyko. Ani projektant elektrolizera, autor tego dokumentu ani dostawca wyświetlaczy internetowych nie ponoszą żadnej odpowiedzialności w przypadku poniesienia przez użytkownika strat lub szkód. Chociaż uważa się, że wytwarzanie i używanie elektrolizera jest całkowicie bezpieczne, pod warunkiem przestrzegania instrukcji bezpieczeństwa, podkreśla się, że odpowiedzialność spoczywa wyłącznie na Tobie.

Elektrolizer zasilający gaz do silnika nie powinien być uważany za urządzenie izolowane. Należy pamiętać, że zarówno elektryczne, jak i gazowe urządzenia bezpieczeństwa są istotną częścią każdej takiej instalacji. Elektryczne urządzenia zabezpieczające to wyłącznik (stosowany przez każdego elektryka podczas okablowania domu) w celu ochrony przed przypadkowymi zwarciami oraz przekaźnik zapewniający, że wzmacniacz nie zadziała, gdy silnik nie pracuje. Dość typowy układ wygląda następująco:




Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-info.tuks.nl