Proste Urządzenia Darmowej Energii


W darmowej energii nie ma nic magicznego, a przez „swobodną energię” rozumiem coś, co wytwarza energię wyjściową bez potrzeby używania paliwa, które musisz kupić.


Rozdział 19: Ładowarka Rona Pugha

J Projekty ohn Bedini były eksperymentowane i rozwijane przez wielu entuzjastów. To w żaden sposób nie umniejsza faktu, że cały system i koncepcje pochodzą od Johna i chciałbym wyrazić moje szczere podziękowania dla Johna za jego najbardziej hojne dzielenie się swoimi systemami. Podziękowania należą się także Ronowi Pugh z Kanady, który uprzejmie zgodził się na przedstawienie szczegółów jednego z jego generatorów Bedini. Pragnę jeszcze raz podkreślić, że jeśli zdecydujesz się zbudować i używać jednego z tych urządzeń, robisz to całkowicie na własne ryzyko, a odpowiedzialność za twoje działania nie spoczywa na Johnie Bedini, Ronie Pugh ani nikim innym. Chciałbym raz jeszcze podkreślić, że ten dokument jest dostarczony wyłącznie w celach informacyjnych i nie stanowi rekomendacji ani zachęty do zbudowania podobnego urządzenia.

Urządzenie Rona jest znacznie potężniejsze niż przeciętny system, ma piętnaście uzwojeń cewki i działa najbardziej imponująco. Oto jego zdjęcie obracające się z dużą prędkością:




To nie jest zabawka. Pobiera znaczny prąd i wytwarza znaczne stawki ładowania. W ten sposób Ron postanowił zbudować swoje urządzenie. Wirnik jest zbudowany z aluminiowych tarcz, które były do ręki, ale wybrałby aluminium na wirnik, gdyby zaczął od zera, ponieważ jego doświadczenie wskazuje, że jest to bardzo odpowiedni materiał na wirnik. Aluminium silnie tłumi pola magnetyczne. Wirnik ma sześć magnesów. Są one równomiernie rozmieszczone w odległości 60 stopni, a bieguny północne są skierowane na zewnątrz.

Magnesy są normalnymi typami ceramiki o szerokości około 22 mm, długości 47 mm i wysokości 10 mm. Ron używa dwóch z nich w każdym z sześciu gniazd rotora. Kupił kilka zapasowych, a następnie sklasyfikował je wszystkie pod względem siły magnetycznej, która różni się nieco w zależności od magnesu. Ron dokonał tej oceny za pomocą miernika gaussa. Alternatywną metodą byłoby użycie spinacza o wielkości około 30 mm i zmierzenie odległości, z jaką jeden koniec klipu zaczyna się podnosić ze stołu, gdy magnes przesuwa się w jego kierunku:




Po sklasyfikowaniu magnesów według siły, Ron następnie wziął najlepsze dwanaście i sparował je, umieszczając najsłabszych i najsilniejszych razem, drugiego najsłabszego i drugiego najsilniejszego, i tak dalej. W ten sposób powstało sześć par, które mają dość ściśle dopasowane siły magnetyczne. Pary magnesów zostały następnie przyklejone na wirniku za pomocą super kleju:




Nie jest pożądane wgłębianie magnesów, chociaż możliwe jest umieszczenie warstwy ograniczającej wokół obwodu wirnika, ponieważ luz między powierzchniami magnesu a cewkami wynosi około ćwierć cala (6 mm), gdy jest ustawiony dla optymalnej wydajności. Północne bieguny magnesów są skierowane na zewnątrz, jak pokazano na powyższym schemacie. W razie potrzeby mocowanie magnesów można wzmocnić przez dodanie pustych płyt bocznych do wirnika, co pozwala na przyklejenie magnesu na pięciu z sześciu powierzchni par magnesów:




Na magnesy osadzone w zewnętrznej krawędzi wirnika działają uzwojone „cewki”, które działają jak transformatory 1: 1, elektromagnesy i cewki odbiorcze. Istnieją trzy z tych „cewek”, każda o długości około 3 cali i uzwojona pięcioma pasmami drutu # 19 AWG (20 SWG) o średnicy 0,91 mm. Formy cewek zostały wykonane z plastikowej rury o średnicy zewnętrznej 7/8 cala (22 mm), którą Ron wywiercił do wewnętrznej średnicy 3/4 cala (19 mm), co daje grubość ścianki 1/16 cala (1,5 mm) . Końcowe elementy kształtowników cewek zostały wykonane z PVC o grubości 1/8 cala (3 mm), który został przymocowany do plastikowej rurki za pomocą kleju hydraulicznego PVC. Uzwojenie cewki było skręcone wokół pięciu drutów. Dokonano tego poprzez zaciśnięcie końców pięciu drutów ze sobą na każdym końcu, aby utworzyć wiązkę o długości 120 stóp.

Wiązka drutów została następnie rozciągnięta i trzymana z dala od ziemi, przepuszczając ją przez otwory w zestawie krzeseł ogrodowych. Wiertarka akumulatorowa została przymocowana do jednego końca i działała, aż druty zostały luźno skręcone. Ma to tendencję do skręcania końców drutów razem w większym stopniu w pobliżu końca wiązki niż w środku. Tak więc procedurę powtórzono, przekręcając drugi koniec pakietu. Warto zauważyć na marginesie, że wiertło obraca się w tym samym kierunku na każdym końcu, aby utrzymać skręty w tym samym kierunku. Skręcona wiązka drutów jest zbierana na szpuli o dużej średnicy, a następnie używana do nawijania jednej z cewek.




Cewki są uzwojone z przymocowanymi płytkami końcowymi i wywiercone w gotowości do przykręcenia do ich podstaw z PCV 1/4 cala (6 mm), które są przykręcone do konstrukcji nośnej z MDF 3/4 cala (18 mm). Aby uzwojenie pozostało całkowicie równe, na każdej warstwie uzwojenia umieszczany jest kawałek papieru:




Trzy tak wytworzone cewki wielożyłowe zostały następnie przymocowane do głównej powierzchni urządzenia. Równie łatwo mogło być sześć cewek. Pozycjonowanie jest wykonane w taki sposób, aby utworzyć regulowaną szczelinę około 1/4 cala (6 mm) między cewkami i magnesami wirnika w celu znalezienia optymalnej pozycji dla interakcji magnetycznej. Efekty magnetyczne są powiększane przez materiał rdzenia cewek. Wykonany jest z odcinków drutu spawalniczego oksyacetylenowego pokrytego miedzią. Drut jest przycinany na wymiar i powlekany przezroczystym szelakiem, aby zapobiec utracie energii przez prądy wirowe krążące wewnątrz rdzenia.

Cewki są ustawione w równych odstępach wokół wirnika, a więc są oddalone o 120 stopni. Końcowe elementy kształtowników cewek są przykręcone do płyty podstawy z PVC o średnicy 6 cali (6 mm), która ma szczelinowe otwory montażowe, które umożliwiają regulację szczeliny magnetycznej, jak pokazano poniżej:




Trzy cewki mają w sumie piętnaście identycznych uzwojeń. Jedno uzwojenie służy do wykrywania, kiedy magnes wirnika dociera do cewek podczas obrotu. Stanie się to oczywiście sześć razy na każdy obrót wirnika, ponieważ w wirniku znajduje się sześć magnesów. Gdy magnes wyzwala uzwojenie wyzwalające, elektronika zasila wszystkie pozostałe czternaście cewek bardzo ostrym impulsem, który ma bardzo krótki czas narastania i bardzo krótki czas opadania. Ostrość i zwięzłość tego impulsu jest kluczowym czynnikiem w pobieraniu nadmiaru energii z otoczenia i zostanie wyjaśniona bardziej szczegółowo później. Układ elektroniczny jest zamontowany na trzech aluminiowych radiatorach, każdy o kwadratowym przekroju około 100 mm. Dwa z nich mają przykręcone pięć tranzystorów NPN BD243C, a trzeci ma cztery zamontowane na nim tranzystory BD243C.

Metalowa płyta montażowa tranzystorów BD243 działa jak jej radiator, dlatego wszystkie są przykręcone do dużej aluminiowej płyty. Tranzystory BD243C wyglądają tak:




Obwód został zbudowany na aluminiowych panelach, dzięki czemu tranzystory można przykręcić bezpośrednio do niego i zaopatrzyć w paski izolacyjne zamontowane na nim, aby uniknąć zwarć z innymi elementami. Do wzajemnego połączenia płyt, które wyglądają tak, zastosowano standardowe bloki złączy listwowych:




Obwód używany z tym urządzeniem jest prosty, ale ponieważ w grę wchodzi tak wiele elementów, schemat jest podzielony na części, aby zmieściły się na stronie. Te schematy są zwykle rysowane za pomocą wspólnego przewodu ładującego prowadzącego na górę ładowanego akumulatora. Należy jednak zrozumieć, że narysowanie go w ten sposób jest tylko dla wygody i osiągnięto lepszą wydajność, jeśli każdy obwód ładowania ma swój oddzielny przewód prowadzący do akumulatora ładowania, jak pokazano w sekcji 1 tutaj:








Chociaż wygląda to na dość duży i skomplikowany obwód, w rzeczywistości tak nie jest. Zauważysz, że istnieje czternaście identycznych odcinków obwodu. Każdy z nich jest dość prosty:




To bardzo prosty obwód tranzystorowy. Kiedy linia wyzwalająca jest dodatnia (napędzana przez magnes przechodzący przez cewkę), tranzystor zostaje włączony na stałe, zasilając cewkę, która jest następnie skutecznie połączona z akumulatorem napędowym. Impuls wyzwalający jest dość krótki, więc tranzystor wyłącza się niemal natychmiast. W tym momencie działanie obwodu staje się subtelne. Charakterystyka cewki jest taka, że ten ostry impuls zasilający i nagłe odcięcie powoduje, że napięcie na cewce gwałtownie rośnie, ciągnąc napięcie na kolektorze tranzystora do kilkuset woltów. Na szczęście efektem tym jest energia pobierana ze środowiska, która jest zupełnie odmienna od konwencjonalnej energii elektrycznej i na szczęście znacznie mniej szkodzi tranzystorowi. Ten wzrost napięcia skutecznie „przewraca” zestaw trzech diod 1N4007, które następnie przewodzą silnie, dostarczając nadmiar darmowej energii do ładującego akumulatora. Ron używa trzech diod równolegle, ponieważ mają one lepszą zdolność przewodzenia prądu i właściwości termiczne niż pojedyncza dioda. Jest to powszechna praktyka i dowolna liczba diod może być umieszczona równolegle, a czasami używa się ich nawet dziesięciu.

Jedyną inną częścią obwodu jest sekcja, która generuje sygnał wyzwalający:




Kiedy magnes przechodzi przez cewkę zawierającą uzwojenie wyzwalające, wytwarza napięcie w uzwojeniu. Intensywność sygnału wyzwalającego jest kontrolowana przez przepuszczenie go przez zwykły pojazd o mocy 6 watów, żarówkę 12 woltów, a następnie dalsze ograniczenie prądu poprzez przepuszczenie go przez rezystor. Aby umożliwić ręczne sterowanie poziomem sygnału wyzwalającego, rezystor jest podzielony na rezystor stały i rezystor zmienny (który wiele osób lubi nazywać „potencjometrem”). Ten zmienny rezystor i regulacja odstępu między cewkami a wirnikiem są jedynymi regulacjami urządzenia. Żarówka ma więcej niż jedną funkcję. Gdy strojenie jest prawidłowe, żarówka będzie słabo świecić, co jest bardzo przydatnym wskaźnikiem operacji. Obwód wyzwalający zasila następnie każdą z baz tranzystorowych przez rezystory 470 Ω. Lepsze przełączanie uzyskuje się, jeśli zamiast przełącznika typu Bediniego zostanie zastosowany czujnik Halla.

To jest początkowa sekcja obwodu:




Istnieją różne sposoby budowy tego obwodu. Ron pokazuje dwie różne metody. Pierwszy pokazano powyżej i do montażu elementów zastosowano paski paksolinowe (materiał płytki drukowanej) nad aluminiowym radiatorem. Inną łatwą do zauważenia metodą jest użycie grubych drutów miedzianych trzymanych z dala od aluminium, aby zapewnić czyste i bezpieczne mocowanie komponentów, jak pokazano tutaj:




Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że kolektor tranzystora BD243C jest wewnętrznie podłączony do płytki radiatora służącej do fizycznego montażu tranzystora. Ponieważ obwód nie ma kolektorów tych tranzystorów połączonych ze sobą elektrycznie, nie można ich po prostu przykręcić do pojedynczej płyty radiatora. Powyższe zdjęcie może sprawiać złe wrażenie, ponieważ nie pokazuje wyraźnie, że metalowe śruby mocujące tranzystory na miejscu nie wchodzą bezpośrednio w aluminiową płytę, ale zamiast tego mocują się w tee-nakrętkach z tworzywa sztucznego.

Alternatywą, często stosowaną przez konstruktorów obwodów elektronicznych o dużej mocy, jest zastosowanie podkładek mikowych między tranzystorem a wspólną płytą radiatora oraz użycie plastikowych śrub mocujących lub metalowych śrub z plastikowym kołnierzem izolacyjnym między mocowaniem a płytką. Mika ma bardzo przydatną właściwość bardzo dobrego przewodzenia ciepła, ale nie przewodzenia prądu. „Podkładki” mikowe w kształcie pakietu tranzystorów są dostępne u dostawców tranzystorów. W tym przypadku wydaje się jasne, że rozpraszanie ciepła nie stanowi problemu w tym obwodzie, czego można się spodziewać, ponieważ energia pobierana ze środowiska jest często nazywana „zimną” energią elektryczną, ponieważ chłodzi elementy wraz ze wzrostem prądu, ponieważ w przeciwieństwie do konwencjonalnej energii elektrycznej.

Ta konkretna płytka drukowana jest zamontowana z tyłu urządzenia:




Chociaż schemat obwodu pokazuje napięcie zasilania 12 V, co jest bardzo powszechnym napięciem zasilania, Ron czasami zasila swoje urządzenie zasilaczem zasilanym z sieci, który pokazuje pobór mocy dość trywialny 43 watów. Należy zauważyć, że to urządzenie działa poprzez pobieranie dodatkowej energii z otoczenia. Wciąganie mocy zostaje zakłócone, jeśli podjęta zostanie jakakolwiek próba ponownego zapętlenia tej mocy otoczenia z powrotem lub napędzania urządzenia bezpośrednio z innego akumulatora naładowanego przez samo urządzenie. Może być po prostu możliwe skuteczne zasilenie urządzenia z uprzednio naładowanego akumulatora, jeśli falownik zostanie użyty do przekształcenia zasilania w prąd przemienny, a następnie zastosowany zostanie transformator obniżający napięcie i regulowany obwód prostownika mocy. Ponieważ pobór mocy jest tak bardzo niski, praca poza siecią powinna być łatwo możliwa dzięki akumulatorowi i panelowi słonecznemu.

Podczas ładowania nie można uruchomić obciążenia z akumulatora podczas ładowania, ponieważ zakłóca to przepływ energii. Niektóre z tych obwodów zalecają użycie osobnego uziemienia o długości 4 stóp do uziemienia ujemnej strony akumulatora napędowego, ale do tej pory Ron nie eksperymentował z tym.

Podczas cięcia odcinków drutu do powlekania i wciskania w matryce cewek Ron używa przyrządu, aby upewnić się, że wszystkie długości są identyczne. Ten układ pokazano tutaj:




Odległość między nożycami a metalowym kątem przymocowanym do stołu roboczego sprawia, że każdy odcinany drut ma dokładnie wymagany rozmiar, podczas gdy plastikowy pojemnik zbiera wycięte kawałki gotowe do pokrycia przezroczystym szelakiem lub przezroczystym lakierem poliuretanowym przed użyciem w rdzeniach cewek.

Doświadczenie jest szczególnie ważne przy obsłudze tego typu urządzenia. Rezystor zmienny 100 omów powinien być uzwojony drutem, ponieważ musi przewodzić znaczny prąd. Początkowo rezystor zmienny jest ustawiony na minimalną wartość i przyłożoną moc. To powoduje, że wirnik zaczyna się poruszać. Wraz ze wzrostem prędkości wirowania rezystor zmienny jest stopniowo zwiększany, a maksymalna rezystancja zostanie znaleziona przy rezystorze zmiennym mniej więcej w połowie jego zakresu, tj. Rezystancji około 50 omów. Zwiększenie oporu powoduje dalsze zmniejszenie prędkości.

Następnym krokiem jest ponowne obrócenie rezystora zmiennego do jego minimalnego położenia rezystancji. Powoduje to, że wirnik opuszcza swoją poprzednią maksymalną prędkość (około 1700 obr./min) i ponownie zwiększa prędkość. Gdy prędkość zacznie ponownie rosnąć, rezystor zmienny jest ponownie stopniowo obracany, zwiększając jego rezystancję. Zwiększa to prędkość wirnika do około 3800 obr / min, kiedy rezystor zmienny ponownie osiąga punkt środkowy. Jest to prawdopodobnie wystarczająco szybki do wszystkich praktycznych celów, a przy tej prędkości nawet najmniejszy brak równowagi wirnika pokazuje się dość wyraźnie. Aby iść szybciej, wymaga to wyjątkowo wysokiego standardu dokładności konstrukcyjnej. Pamiętaj, że wirnik ma przy tej prędkości dużą ilość energii, dlatego jest potencjalnie bardzo niebezpieczny. Jeśli wirnik pęknie lub z niego spadnie magnes, zgromadzona energia wytworzy wysoce niebezpieczny pocisk. Dlatego wskazane jest, choć nie pokazano na powyższych fotografiach, skonstruowanie obudowy wirnika. Może to być kanał w kształcie litery U między cewkami. Kanał chwytałby i powstrzymywał wszelkie fragmenty, gdyby coś się uwolniło.

Gdyby zmierzyć prąd podczas tego procesu regulacji, widać, że zmniejsza się wraz ze wzrostem prędkości wirnika. Wygląda na to, że wydajność urządzenia rośnie. Może tak być, ale niekoniecznie dobrze jest w tym przypadku, gdy celem jest wytworzenie ładowania energii promieniowania przez zespół akumulatorów. John Bedini pokazał, że poważne ładowanie ma miejsce, gdy prąd pobierany przez urządzenie wynosi od 3 do 5+ amperów przy maksymalnej prędkości wirnika, a nie skąpy pobór prądu 50 mA, co można osiągnąć, ale które nie zapewni dobrego ładowania. Moc można zwiększyć, podnosząc napięcie wejściowe do 24 woltów lub nawet więcej - John Bedini pracuje na 48 woltach zamiast 12 woltów

Urządzenie można dodatkowo dostroić, zatrzymując je i dostosowując odstęp między cewkami a wirnikiem, a następnie powtarzając procedurę rozruchu. Optymalna regulacja jest tam, gdzie końcowa prędkość wirnika jest najwyższa.


Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-info.tuks.nl