Proste Urządzenia Darmowej Energii

W darmowej energii nie ma nic magicznego, a przez „swobodną energię” rozumiem coś, co wytwarza energię wyjściową bez potrzeby używania paliwa, które musisz kupić.


Rozdział 31: Projekty Donalda Lee Smitha






Donald Lee Smith zmarł kilka lat temu. Słynie z samozasilających się projektów darmowej energii o dużej mocy. W Internecie znajduje się kilka filmów pokazujących niektóre z jego wykładów. Opracował jeden dokument pdf, który pokazano na końcu tego rozdziału, aw maju 2004 r. Otrzymał jeden patent. Don wyraźnie stwierdził w jednym ze swoich wykładów, że nigdy nie ujawnił pełnych szczegółów swoich projektów. Don mówi jednak, że ujawnia wystarczająco dużo, aby ktoś, kto ma doświadczenie w elektronice o częstotliwości radiowej, mógł wydedukować rzeczy, których nie ujawnia, i zbudować urządzenie na własny użytek. W takim przypadku każdy, komu się to uda, zachował milczenie na ten temat (co byłoby zrozumiałe).

Don wyprodukował co najmniej czterdzieści osiem różnych urządzeń, które czerpią energię z tego, co Don woli nazywać „tłem otoczenia”. Jego urządzenia są w stanie dostarczyć kilowaty nadwyżki energii iw większości przypadków nie wymagają dostarczenia energii przez użytkownika.

Praca Dona jest subtelna i trudna do odtworzenia. Opiera się na zasadzie, że moc wyjściowa obwodu wzrasta wraz z kwadratem częstotliwości i kwadratem napięcia. Jeśli więc podwoisz częstotliwość i podwoisz napięcie, moc wyjściowa wzrośnie i stanie się szesnaście razy większa. W rezultacie najbardziej znana konstrukcja Dona wykorzystuje obwód transformatora neonu, który podnosi częstotliwość do około 35 000 cykli na sekundę i podnosi napięcie do dowolnej wartości od 2000 do 12 000 woltów, co daje moc wyjściową fizycznie dość małą, a mimo to ma moc wyjściową 160 kilowatów (8000 woltów przy 20 amperach) przy mocy wejściowej 12 woltów 1 amp. Oznacza to, że moc wyjściowa jest ponad trzynaście tysięcy razy większa niż moc wejściowa. W konsekwencji, jego projekty są niebezpieczne i mogą cię natychmiast zabić. Innymi słowy, jego projekty są przeznaczone tylko dla doświadczonych programistów. Należy pamiętać, że napięcia tutaj i związane z nimi poziomy mocy są dosłownie śmiertelne i doskonale potrafią zabić każdego, kto nieostrożnie obchodzi się z urządzeniem po włączeniu. Gdy replikacja tego urządzenia jest gotowa do rutynowego użycia, musi być obudowana, aby nikt nie mógł dotknąć żadnego z połączeń wysokiego napięcia. Nie jest to sugestia, ale jest to wymóg obowiązkowy, pomimo faktu, że elementy pokazane na zdjęciach są ułożone w sposób, który byłby najbardziej niebezpieczny, gdyby obwód był zasilany w jego obecnym stanie. W żadnym wypadku nie buduj i nie testuj tego obwodu, chyba że masz już doświadczenie w stosowaniu obwodów wysokiego napięcia lub nie może być nadzorowany przez kogoś, kto ma doświadczenie w tej dziedzinie. Jest to obwód typu „jedna ręka w kieszeni przez cały czas” i musi być traktowany z wielką ostrożnością i szacunkiem przez cały czas, więc bądź rozsądny.

Don Smith uważał się za samouka. Don mówi, że jego zrozumienie pochodzi z pracy Nikoli Tesli zapisanej w książce Thomasa C. Martina „Wynalazki, badania i pisma Nikoli Tesli” ISBN 0-7873-0582-0. Tę książkę można pobrać z www.free-energy-info.com jako plik pdf.

Don twierdzi, że powtórzył każde z eksperymentów znalezionych w książce, co pozwoliło mu zrozumieć, co woli określać jako „otaczającą energię tła”, zwaną także „polem energii punktu zerowego”. Don zauważa, że w tej dziedzinie posunął się dalej niż Tesla, częściowo z powodu dostępnych mu urządzeń, które nie były dostępne, gdy Tesla żył.

Don podkreśla dwa kluczowe punkty. Po pierwsze, dipol może powodować zakłócenia w składniku magnetycznym „tła otoczenia”, a brak równowagi pozwala gromadzić duże ilości energii elektrycznej za pomocą kondensatorów i cewek indukcyjnych. Po drugie, możesz wychwycić tyle mocy wyjściowych, ile chcesz z tego jednego zakłócenia magnetycznego, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek zakłócenia magnetycznego. Pozwala to przede wszystkim na znacznie większą moc wyjściową niż niewielka moc potrzebna do wytworzenia zakłóceń magnetycznych. To właśnie wytwarza „Współczynnik wydajności”> 1 urządzenie, a Don stworzył prawie pięćdziesiąt różnych urządzeń w oparciu o to zrozumienie.

Chociaż są one dość często usuwane, istnieje jedno wideo, które zdecydowanie warto obejrzeć, jeśli nadal tam jest. Znajduje się na www.metacafe.com i został nagrany w 2006 roku. Obejmuje on sporo tego, co zrobił Don. W filmie wspomniano o stronie internetowej Dona, ale okazało się, że została przejęta przez Big Oil, która wypełniła ją niewinnymi, podobnymi brzmieniami rzeczami bez konsekwencji, najwyraźniej mylącymi przybyszów szukających informacji o projektach Dona.

Obecna sytuacja w 2019 r. Polega na tym, że niewiele osób w pełni rozumie projekty Dona (a ja ja należę do tej kategorii), elementy wysokiego napięcia są drogie i trudne do znalezienia, a wysokie napięcia są niebezpieczne. Przyjrzymy się jednak trzem jego licznym projektom i staramy się je zrozumieć najlepiej, jak potrafimy. Zaczniemy od jego opatentowanego projektu:

Patent NL 02000035 A                     20 maja 2004                     Wynalazca: Donald Lee Smith


GENERATOR TRANSFORMATORA REZONANS MAGNETYCZNY W ENERGIĘ ELEKTRYCZNĄ


ABSTRAKCYJNY

Niniejszy wynalazek dotyczy elektromagnetycznego urządzenia dipolowego i sposobu, w którym zmarnowana promieniowana energia jest przekształcana w energię użyteczną. Dipol widziany w systemach antenowych jest przystosowany do użycia z płytami kondensatorowymi w taki sposób, że komponent prądu Heaviside staje się użytecznym źródłem energii elektrycznej.

OPIS

Zakres techniczny:
Niniejszy wynalazek dotyczy elektromagnetycznego urządzenia dipolowego i sposobu, w którym zmarnowana promieniowana energia jest przekształcana w energię użyteczną. Dipol widziany w systemach antenowych jest przystosowany do użycia z płytami kondensatorowymi w taki sposób, że komponent prądu Heaviside staje się użytecznym źródłem energii elektrycznej.

Grafika w tle:
Przeszukiwanie Międzynarodowej Bazy Patentowej blisko powiązanych metod nie ujawniło żadnego stanu techniki, który byłby zainteresowany zachowaniem wypromieniowanych i zmarnowanych fal magnetycznych jako użytecznej energii.

UJAWNIENIE WYNALAZKU
Wynalazek stanowi nowe i użyteczne odejście od konstrukcji generatora transformatora, tak że promieniowana i zmarnowana energia magnetyczna zamienia się w użyteczną energię elektryczną. Mierniki Gaussa pokazują, że wiele energii z konwencjonalnych urządzeń elektromagnetycznych jest wypromieniowywanych na tło otoczenia i marnowanych. W przypadku konwencjonalnych generatorów transformatorowych radykalna zmiana konstrukcji fizycznej pozwala na lepszy dostęp do dostępnej energii. Stwierdzono, że utworzenie dipola i wstawienie płytek kondensatora pod kątem prostym do przepływu prądu pozwala falom magnetycznym na powrót do użytecznej energii elektrycznej (kulombowskiej). Fale magnetyczne przechodzące przez płytki kondensatora nie ulegają degradacji i uzyskuje się pełny wpływ dostępnej energii. Można zastosować jeden lub tyle zestawów płytek kondensatora, ile potrzeba. Każdy zestaw stanowi dokładną kopię pełnej siły i efektu energii obecnej w falach magnetycznych. Źródło pochodzenia nie jest zubożone w stanie zdegradowanym, co jest powszechne w konwencjonalnych transformatorach.

KRÓTKI OPIS RYSUNKÓW
Dipole pod kątem prostym pozwala otaczającemu go strumieniowi magnetycznemu przechwytywać płytkę kondensatora lub płyty pod kątem prostym. Obecne elektrony są wirowane w taki sposób, że składnik elektryczny każdego elektronu jest gromadzony przez płytki kondensatora. Zasadnicze części to południowy i północny komponent aktywnego dipola. Przykłady tu przedstawione istnieją jako w pełni funkcjonalne prototypy i zostały skonstruowane przez inżyniera i w pełni przetestowane w użyciu przez Inventor. W każdym z trzech przykładów pokazanych na rysunkach zastosowano odpowiednie części.



Ryc.1 jest widokiem metody, gdzie N to północ, a
S jest południowym składnikiem dipola.



Tutaj 1 oznacza Dipole z jego komponentami północnym i południowym. 2 jest rezonansową cewką indukcyjną wysokiego napięcia. 3 wskazuje pozycję emisji fali elektromagnetycznej z dipola. 4 wskazuje położenie i kierunek przepływu odpowiedniej składowej prądu Heaviside przepływu energii wywołanej przez cewkę indukcyjną 2. 5 jest separatorem dielektrycznym dla płyt kondensatora 7, 6 dla potrzeb tego rysunku, wskazuje wirtualną granicę zakresu energii fal elektromagnetycznych.




Ryc. 2 ma dwie części; A i B.


Na ryc. 2A 1 jest otwór w płytkach kondensatora, przez który wkładany jest dipol, a na ryc. 2B to dipol z pokazanymi biegunami północnym i południowym. 2 jest rezonansową cewką indukcyjną wysokiego napięcia otaczającą część dipola 1. Separator dielektryczny 5 jest cienkim arkuszem tworzywa sztucznego umieszczonym między dwiema płytkami kondensatora 7, przy czym górna płyta jest wykonana z aluminium, a dolna płyta z miedzi. Jednostka 8 to głęboko działający układ akumulatorowy zasilający falownik DC 9, który wytwarza 120 woltów przy 60 Hz (napięcie i częstotliwość sieci zasilającej w USA, oczywiście, równie łatwo można tu zastosować falownik 240 V 50 Hz), który służy do zasilaj każdy sprzęt, który ma być napędzany przez urządzenie. Numer referencyjny 10 wskazuje tylko przewody łączące. Jednostka 11 jest urządzeniem wytwarzającym wysokie napięcie, takim jak transformator neonowy z oscylacyjnym źródłem zasilania.



Ryc. 3 jest dowodem na to, że główne urządzenie wykorzystuje rurkę plazmową jako aktywny dipol. Na tym rysunku 5 jest dielektrycznym separatorem dwóch plastikowych płyt 7 kondensatora, przy czym górna płytka jest aluminiowa, a dolna miedziana. Przewody łączące są oznaczone jako 10, a rura plazmowa jest oznaczona 15. Rura plazmy ma cztery stopy długości (1,22 m) i sześć cali (100 mm) średnicy. Wysokonapięciowe źródło energii dla aktywnego dipola plazmy jest oznaczone jako 16, a pokazano skrzynkę łączącą 17, ponieważ jest to wygodna metoda podłączenia do płytek kondensatora podczas przeprowadzania testów na urządzeniu.




Ryc. 4 pokazuje prototyp producenta, skonstruowany iw pełni przetestowany. 1 jest metalowym prętem dipolowym, a 2 rezonansową cewką indukcyjną wysokiego napięcia, połączoną przewodami 10 z blokiem złącza 17, co ułatwia podłączenie jego zasilacza wysokiego napięcia. Zaciski 18 utrzymują górną krawędź pakietu kondensatora na miejscu, a 19 jest płytą podstawową ze wspornikami podtrzymującymi, które utrzymują całe urządzenie na miejscu. 20 jest obudową, która zawiera płytki kondensatora, a 21 jest punktem, w którym moc wyjściowa z płytek kondensatora jest pobierana i podawana do falownika prądu stałego.


NAJLEPSZA SPOSÓB REALIZACJI WYNALAZKU Wynalazek ma zastosowanie do wszystkich wymagań energetycznych. Mały rozmiar i wysoka wydajność sprawiają, że jest atrakcyjną opcją, szczególnie w odległych obszarach, domach, budynkach biurowych, fabrykach, centrach handlowych, miejscach publicznych, transporcie, systemach wodnych, pociągach elektrycznych, łodziach, statkach oraz „wszystko, co wielkie i małe” . Materiały konstrukcyjne są powszechnie dostępne i do wykonania urządzenia potrzebne są tylko umiarkowane poziomy umiejętności.


****************

Patent ten nie wyjaśnia, że urządzenie wymaga dostrojenia i że strojenie jest związane z jego fizycznym położeniem na Ziemi. Strojenie zostanie wykonane poprzez zastosowanie sygnału wejściowego o zmiennej częstotliwości do transformatora neonowego i dostosowanie tej częstotliwości wejściowej w celu uzyskania maksymalnej mocy wyjściowej.

Drugim urządzeniem Dona do rozważenia jest jego bardzo wydajny generator stołowy. Jest to faktycznie układ cewki Tesli, a zatem normalny efekt elektromagnetyczny stosunku liczby zwojów cewki NIE determinuje efektu między cewkami. Urządzenie demonstracyjne wygląda następująco:




To urządzenie nie jest najłatwiejsze do zrozumienia na świecie. Oto schemat obwodu:




iPrawdopodobnie warto wspomnieć o kilku głównych kwestiach, które wydaje się wysunąć Don Smith. Poczyniono tu kilka bardzo ważnych kwestii, a ich zrozumienie może znacząco wpłynąć na naszą zdolność do wykorzystania nadmiaru energii dostępnego w naszym lokalnym środowisku. Warto wspomnieć o czterech kwestiach:

1. Napięcie
2. Częstotliwość
3. Relacja magnetyczna / elektryczna
4. Rezonans

1. Napięcie.
Mamy tendencję do patrzenia na rzeczy z „intuicyjnym” widokiem, zasadniczo opartym na dość prostych koncepcjach. Na przykład automatycznie myślimy, że trudniej jest podnieść ciężki przedmiot niż lekki. O ile trudniejsze? Cóż, jeśli jest dwa razy cięższy, prawdopodobnie podniesienie go byłoby prawdopodobnie dwa razy większe. Pogląd ten rozwinął się z naszego doświadczenia z rzeczami, które robiliśmy w przeszłości, a nie z jakichkolwiek obliczeń matematycznych lub formuł.

A co powiesz na pulsowanie układu elektronicznego napięciem? Jak wpływ na moc wyjściową systemu może mieć wzrost napięcia? Nasza początkowa reakcja „poza mankietem” może być taka, że moc wyjściowa może zostać nieco zwiększona, ale potem trzymaj się… przypomnieliśmy sobie, że Watts = Volty x Ampery, więc jeśli podwoisz napięcie, wtedy podwoisz moc w watach. Możemy więc zgodzić się z myślą, że jeśli podwoimy napięcie, możemy podwoić moc wyjściową. Gdybyśmy tak myśleli, bylibyśmy w błędzie.

Don Smith zwraca uwagę, że skoro kondensatory i cewki przechowują energię, jeśli są one zaangażowane w obwód, to moc wyjściowa jest proporcjonalna do KWADRATU zastosowanego napięcia. Podwój napięcie, a moc wyjściowa jest czterokrotnie większa. Użyj trzykrotnie napięcia, a moc wyjściowa jest dziewięć razy większa. Użyj dziesięciokrotności napięcia, a moc wyjściowa jest sto razy większa!




Don mówi, że zmagazynowana energia pomnożona przez liczbę cykli na sekundę jest energią pompowaną przez system. Kondensatory i induktory (cewki) tymczasowo przechowują elektrony, a ich działanie zapewnia:

Wzór na kondensator W = 0.5 x C x V2 x Hz gdzie:

W to energia w dżulach (dżule = wolty x natężenie prądu x sekundy)
C to pojemność w faradach
V to napięcie
Hz to cykle na sekundę

Wzór cewki indukcyjnej: W = 0.5 x L x A2 x Hz gdzie:

W to energia w dżulach
L jest indukcyjnością w henrysie
A to prąd w amperach
Hz to częstotliwość w cyklach na sekundę

Zauważysz, że tam, gdzie zaangażowane są cewki indukcyjne (cewki), wówczas moc wyjściowa rośnie wraz z kwadratem prądu. Podwójne napięcie oraz podwójny prąd daje czterokrotność mocy wyjściowej ze względu na wzrost napięcia, a ta zwiększona moc wyjściowa jest zwiększana o kolejne cztery razy ze względu na wzrost prądu, dając szesnaście razy moc wyjściową.


2. Częstotliwość. Z powyższych wzorów zauważysz, że moc wyjściowa jest wprost proporcjonalna do częstotliwości „Hz”. Częstotliwość jest liczbą cykli na sekundę (lub impulsów na sekundę) przyłożonych do obwodu. Jest to coś, co nie jest intuicyjne dla większości ludzi. Jeśli podwoisz częstotliwość pulsowania, podwoisz moc wyjściową. Kiedy to się zapada, nagle widzisz, dlaczego Nikola Tesla zużywał miliony woltów i miliony impulsów na sekundę.

Jednak Don Smith stwierdza, że gdy obwód znajduje się w punkcie rezonansu, rezystancja w obwodzie spada do zera, a obwód staje się skutecznie nadprzewodnikiem. Energia takiego układu będącego w rezonansie to:

Obwód rezonansowy: W = 0.5 x C x V2 x (Hz)2 gdzie:

W to energia w dżulach
C to pojemność w faradach
V to napięcie
Hz to cykle na sekundę

Jeśli jest to poprawne, wówczas zwiększenie częstotliwości w obwodzie rezonansowym ma ogromny wpływ na moc wyjściową urządzenia. Powstaje zatem pytanie: dlaczego energia elektryczna w Europie wynosi zaledwie pięćdziesiąt cykli na sekundę, aw Ameryce zaledwie sześćdziesiąt cykli na sekundę? Jeśli moc rośnie wraz z częstotliwością, to dlaczego nie karmić gospodarstw domowych milionem cykli na sekundę? Jednym z głównych powodów jest to, że wytwarzanie silników elektrycznych, które mogą być napędzane przy tej częstotliwości, nie jest łatwe, dlatego wybrano bardziej odpowiednią częstotliwość, aby dopasować silniki do odkurzaczy, pralek i innego sprzętu gospodarstwa domowego.

Jeśli jednak chcemy wydobywać energię ze środowiska, powinniśmy wybrać wysokie napięcie i wysoką częstotliwość. Następnie, gdy wydobywamy wysoką moc, jeśli chcemy niskiej częstotliwości pasującej do silników elektrycznych, możemy pulsować już przechwyconą moc na tej niskiej częstotliwości.

Można spekulować, że jeśli urządzenie jest napędzane ostrymi impulsami, które mają bardzo ostro rosnącą krawędź natarcia, to faktyczna częstotliwość pulsowania zależy w rzeczywistości od prędkości tego zbocza narastającego, a nie od prędkości, z jaką impulsy są faktycznie wygenerowane. Na przykład, jeśli generowane są impulsy przy, powiedzmy, 50 kHz, ale impulsy mają krawędź wiodącą, która byłaby odpowiednia dla ciągu impulsów 200 kHz, wówczas urządzenie może postrzegać sygnał jako sygnał 200 kHz z 25% Mark / Stosunek przestrzenny, bardzo nagłe przyłożenie napięcia, które ma efekt szoku magnetycznego równoważny ciągowi impulsów 200 kHz.


3. Relacja magnetyczna / elektryczna.
Don twierdzi, że powodem, dla którego nasze obecne systemy zasilania są tak mało wydajne, jest to, że koncentrujemy się na elemencie elektrycznym elektromagnetyzmu. Systemy te mają zawsze współczynnik COP <1, ponieważ energia elektryczna to „straty” mocy elektromagnetycznej. Zamiast tego, jeśli skoncentrujesz się na elemencie magnetycznym, nie ma ograniczenia mocy elektrycznej, którą można uzyskać z tego elementu magnetycznego. W przeciwieństwie do tego, czego można się spodziewać, jeśli zainstalujesz system pobierający, który pobiera energię elektryczną z elementu magnetycznego, możesz zainstalować dowolną liczbę innych identycznych odbiorników, z których każdy pobiera taką samą ilość energii elektrycznej z wejścia magnetycznego , bez obciążania fali magnetycznej w jakikolwiek sposób. Nieograniczona moc elektryczna dla „kosztu” stworzenia pojedynczego efektu magnetycznego.

Efekt magnetyczny, który chcemy stworzyć, jest falą w polu energii punktu zerowego i idealnie, chcemy stworzyć ten efekt przy użyciu bardzo małej mocy. Stworzenie dipola z baterią, która ma zacisk plus i minus lub magnes, który ma bieguny północny i południowy, jest łatwym sposobem na wywołanie nierównowagi elektromagnetycznej w lokalnym środowisku. Pulsowanie cewki jest prawdopodobnie jeszcze lepszym sposobem, ponieważ pole magnetyczne cofa się gwałtownie, jeśli jest to cewka z rdzeniem powietrznym, taka jak cewka Tesli. Użycie rdzenia ferromagnetycznego do cewki może stwarzać problem, ponieważ żelazo nie może bardzo szybko odwrócić jego wyrównania magnetycznego, a idealnie, jeśli chcesz pulsowania, które jest co najmniej tysiąc razy szybsze niż żelazo może znieść.



Don zwraca uwagę na zestaw edukacyjny „Transmitter / Receiver” „Resonant Circuits # 10-416”, który został dostarczony przez The Science Source, Maine. Ten zestaw demonstrował wytwarzanie energii rezonansowej i jej gromadzenie w obwodzie odbiornika. Jeśli jednak stosuje się kilka obwodów odbiornika, wówczas zebrana energia jest kilkakrotnie zwiększana bez żadnego wzrostu przesyłanej energii. Jest to podobne do nadajnika radiowego, w którym setki tysięcy odbiorników radiowych może odbierać przesyłany sygnał bez obciążania nadajnika w jakikolwiek sposób. W czasach Dona ten zestaw był napędzany 1,5-woltowym akumulatorem i zapalił dostarczoną 60-watową żarówkę. Nic dziwnego, że ten zestaw został wycofany i zastąpiono go trywialnym zestawem.

Jeśli otrzymasz zestaw edukacyjny Science Source, musisz poznać kilka szczegółów. Urządzenie ma dwie bardzo dobrej jakości plastikowe podstawy i dwie bardzo starannie nawinięte cewki, każda o długości 60 zwojów emaliowanego drutu miedzianego o średnicy 0,47 mm na przezroczystych rurkach akrylowych o średnicy 57 mm. Uzwojenie obejmuje odcinek rury o średnicy 28 mm. Układ modułów nadajnika i odbiornika nie jest zgodny z dołączoną instrukcją, dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas podłączania któregokolwiek z ich obwodów. Schematy połączeń nie są pokazane, tylko schemat połączeń, co nie jest świetne z edukacyjnego punktu widzenia. Jedyny odpowiedni obwód to:



Przed zakupem zestawu nie wspomniano, że aby go użyć, potrzebujesz teraz generatora sygnału zdolnego do wytworzenia sygnału 10 woltów przy 1 MHz. Cewka ma rezystancję DC wynoszącą zaledwie 1,9 oma, ale przy częstotliwości rezonansowej 1 MHz niezbędna moc napędu jest dość niska.

Zmienny kondensator jest zamontowany na rurce cewki odbiornika, ale ten w moim zestawie nie miał absolutnie żadnej różnicy w strojeniu częstotliwości, ani mój miernik pojemności nie był w stanie określić dla niego żadnej wartości pojemności, nawet jeśli nie miał żadnych problemów w pomiarze kondensatora 101 pF, który był dokładnie na nim wydrukowaną pojemnością. Z tego powodu jest pokazany na niebiesko na schemacie powyżej. Odłączenie go nie miało znaczenia.

W tym konkretnym zestawie standardowe złącza śrubowe zastąpiono jedną śrubą śrubą z łbem sześciokątnym, która ma wystarczająco dużą główkę, aby umożliwić dokręcenie palcem. Niestety, śruby te mają czworokątną końcówkę, w której kopuła jest niezbędna, aby druty o małej średnicy miały być pewnie zamocowane. Jeśli dostaniesz zestaw, sugeruję, aby wymienić złącza na standardowe elektryczne złącze śrubowe.

W testach dioda LED zapala się, gdy cewki są wyrównane i znajdują się w odległości około 100 mm od siebie lub gdy są blisko siebie. To natychmiast przywodzi na myśl urządzenie Hubbard. Hubbard ma centralny „nadajnik elektromagnetyczny” otoczony pierścieniem „odbiorników” ściśle sprzężonych magnetycznie z nadajnikiem, z których każdy otrzyma kopię energii wysłanej przez nadajnik:



Don wskazuje na jeszcze wyraźniej wykazane wystąpienie tego efektu w cewce Tesli. W typowej cewce Tesli cewka pierwotna ma znacznie większą średnicę niż wewnętrzna cewka wtórna:



Jeśli na przykład 8 000 woltów zostanie przyłożonych do cewki pierwotnej, która ma cztery zwoje, wówczas każdy z nich będzie miał potencjał 2000 woltów. Każdy zwoj cewki pierwotnej przenosi strumień elektromagnetyczny na każdy zwoj uzwojenia wtórnego, a cewka wtórna ma bardzo dużą liczbę zwojów. W cewce wtórnej wytwarzana jest znacznie większa moc niż została wykorzystana do zasilania cewki pierwotnej. Częstym błędem jest przekonanie, że cewka Tesli nie może wytwarzać poważnego natężenia prądu. Jeśli cewka pierwotna zostanie ustawiona na środku cewki wtórnej, jak pokazano, wówczas wytworzone natężenie prądu będzie tak duże, jak wygenerowane napięcie. Niski pobór mocy do cewki pierwotnej może wytwarzać kilowaty użytecznej energii elektrycznej.


4. Rezonans. Ważnym czynnikiem w obwodach mających na celu czerpanie energii zewnętrznej jest rezonans. Rozpatrywanie obwodu elektronicznego może być trudne. Jednak wszystko ma swoją własną częstotliwość rezonansową, niezależnie od tego, czy jest to cewka, czy jakikolwiek inny element elektroniczny. Gdy elementy są połączone razem, tworząc obwód, obwód ma ogólną częstotliwość rezonansową. Jako prosty przykład rozważ huśtawkę:



Jeśli huśtawka zostanie popchnięta, zanim osiągnie najwyższy punkt po stronie matki, wówczas pchnięcie faktycznie przeciwstawia się akcji huśtania. Czas jednego pełnego zamachu jest częstotliwością rezonansową zamachu, która jest określona przez długość lin podtrzymujących siedzisko, a nie ciężar dziecka ani siłę, z jaką dziecko jest popychane. Pod warunkiem, że czas jest dokładnie właściwy, bardzo małe naciśnięcie może spowodować ruch wahadła w znacznym łuku. Kluczowym czynnikiem jest dopasowanie impulsów przykładanych do huśtawki, to znaczy częstotliwości rezonansowej huśtawki. Zrób to dobrze, a powstanie duży ruch. Źle to zrobisz, a huśtawka wcale się nie uruchomi (w tym momencie krytycy powiedzieliby: „patrz, patrz… huśtawki po prostu nie działają - to potwierdza !!”). Ta zasada jest pokazana w filmie na stronie tutaj.

Ustalenie dokładnej częstotliwości pulsowania wymaganej dla obwodu rezonansowego nie jest szczególnie łatwe, ponieważ obwód zawiera cewki (które mają indukcyjność, pojemność i rezystancję), kondensatory (które mają pojemność i niewielką rezystancję) oraz rezystory i przewody, z których oba mają opór i pewną pojemność. Tego rodzaju obwody nazywane są obwodami „LRC”, ponieważ „L” jest symbolem stosowanym do indukcyjności, „R” jest symbolem stosowanym do rezystancji, a „C” jest symbolem stosowanym do pojemności.

Don Smith podaje instrukcje dotyczące nawijania i używania rodzaju cewek powietrznych potrzebnych do cewki Tesli. On mówi:

1. Wybierz częstotliwość i pamiętaj o oszczędności wybranej wielkości konstrukcji. Czynniki są następujące:

(a) Użyj częstotliwości radiowej (powyżej 20 kHz).
(b) Użyj częstotliwości naturalnej, tj. dopasuj długość drutu cewki do częstotliwości - cewki mają zarówno pojemność, jak i indukcyjność.
(c) Ustaw długość drutu na jedną czwartą, połowę pełnej długości fali.
(d) Oblicz długość drutu w stopach w następujący sposób:
Jeśli używasz ćwiartki fali, podziel 247 przez częstotliwość w MHz.
Jeśli używasz połowy długości fali, podziel 494 przez częstotliwość w MHz.
Jeśli używasz pełnej długości fali, podziel 998 przez częstotliwość w MHz.
Dla długości drutu w metrach:
Jeśli używasz ćwiartki fali, podziel 75,29 przez częstotliwość w MHz.
Jeśli używasz połowy długości fali, podziel 150,57 przez częstotliwość w MHz.
Jeśli używasz pełnej długości fali, podziel 304,19 przez częstotliwość w MHz.

2. Wybierz liczbę zwojów, które mają być używane w cewce podczas uzwojenia, używając właśnie obliczonej długości drutu. Liczba zwojów będzie zależała od średnicy rurki, na którą ma być nawinięta cewka. Pamiętaj, że stosunek liczby zwojów w cewkach „L-1” i „L-2” kontroluje ogólne napięcie wyjściowe. Na przykład, jeśli przyłożone napięcie, duża cewka zewnętrzna „L-1” wynosi 2400 woltów, a L-1 ma dziesięć zwojów, wówczas każdy obrót L-1 spowoduje spadek napięcia o wartości 240 woltów. To 240 woltów indukcji magnetycznej przenosi 240 woltów energii elektrycznej na każdy zwoj drutu w wewnętrznej cewce „L-2”. Jeśli średnica L-2 jest wystarczająco mała, aby mieć 100 zwojów, wytworzone napięcie wyniesie 24 000 woltów. Jeśli średnica formy L-2 pozwala na 500 zwojów, wówczas napięcie wyjściowe wyniesie 120 000 woltów.

3. Wybierz długość i średnicę cewek. Im większa średnica cewki, tym mniej zwojów można wykonać przy długości drutu, więc długość cewki będzie mniejsza, a napięcie wyjściowe będzie niższe.

4. Na przykład, jeśli 24,7 MHz jest pożądaną częstotliwością wyjściową, wówczas długość drutu w stopach byłaby 247 podzielona przez 24,7, co stanowi 10 stóp drutu (3048 mm). Cewkę można zwinąć na rurce PCV o standardowym rozmiarze lub alternatywnie można ją kupić od dostawcy - zazwyczaj w amatorskim sklepie z zaopatrzeniem w radio.

Jeśli napięcie na każdym zwoju L-1 jest ustawione na 24 wolty, a pożądane napięcie wyjściowe 640 woltów, to musi być 640/24 = 26,66 zwojów na L-2, uzwojonych z 10 stóp drutu już obliczonymi.

PJK: W tym momencie obliczenia Dona zaczynają się obniżać i sugeruje nakręcenie 30 zwojów na 2-calowym modelu. Jeśli to zrobisz, zajmie to około 16 stóp drutu, a punkt rezonansowy na wysokości 10 stóp będzie wynosił około 19 zwojów, dając napięcie wyjściowe 458 woltów zamiast wymaganych 640 woltów, chyba że liczba zwojów w L1 jest zmniejszona, aby dać więcej niż 24 wolty na turę. Jednak faktyczna wymagana średnica elementu cewki (plus jedna średnica drutu) wynosi 10 x 12 / (26,67 x 3,14159) = 1,43 cala. Możesz łatwo zwiększyć ten rozmiar byłego, jeśli chcesz pozostać przy dziesięciu zwojach cewki L1.

5. Podłącz do początku cewki. Aby określić dokładny punkt rezonansowy na cewce, wykonuje się pomiar. Gotowe multimetry nie reagują na sygnały o wysokiej częstotliwości, dlatego zamiast nich zastosowano tani neon. Trzymając jeden drut neonu w jednej ręce i prowadząc drugi drut neonu wzdłuż zewnętrznej części uzwojenia L-2, punkt najjaśniejszego światła znajduje się. Następnie neon przesuwa się wzdłuż tego zwoju, aby znaleźć najjaśniejszy punkt wzdłuż tego zwoju, a kiedy się znajduje, następuje połączenie z uzwojeniem w tym właśnie punkcie. L-2 jest teraz uzwojeniem rezonansowym. Możliwe jest zwiększenie skuteczności („Q”) cewki poprzez nieznaczne rozłożenie zwojów zamiast ich ustawiania tak, aby każdy z nich dotykał obu sąsiednich zwojów.

6. Moc wejściowa została zasugerowana jako 2400 woltów. Można to zbudować z drabiny Jacoba lub dowolnego systemu napięcia podwyższającego. Gotowy moduł używany z laserami to kolejna opcja.

7. Sugeruje się, że konstrukcja cewki wejściowej L-1 ma 10 zwojów. Długość drutu w tej cewce nie jest krytyczna. Jeżeli do cewki L-2 zastosowano rurę PVC o średnicy 2 cali, wówczas można zastosować rurkę PVC o większym rozmiarze do formy cewki L-1. Wytnij rurę o długości 10 obrotów (prawdopodobnie rurę o średnicy 3 cali). Długość rury będzie zależeć od średnicy izolowanego drutu użytego do wykonania uzwojenia. Użyj miernika dobrej jakości lub specjalistycznego miernika LCR do pomiaru pojemności (w faradach) i indukcyjności (w henrysie) cewki L-2. Teraz umieść kondensator do dopasowania L-1 do L-2 na wejściu napięcia L-1, a iskiernik podłączony IN RÓWNOLEGŁO jest wymagany dla napięcia powrotnego z L-1. Pożądany jest kondensator trymera dla L-1.

8. Wydajność L-2 można dodatkowo poprawić, podłączając uziemienie do podstawy cewki. Maksymalne napięcie wyjściowe będzie między końcami cewki L-2, a mniejsze napięcia można usunąć z punktów pośrednich wzdłuż cewki, jeśli jest to pożądane.

Ta informacja o częstotliwości może być trudna do zrozumienia w sposób, w jaki Don ją podaje. Łatwiej będzie postępować zgodnie z opisem podanym przez jednego programistę, który mówi:

Zauważyłem, że każdą maszynę można uczynić super maszyną poprzez dodanie kondensatora bipolarnego na cewce. Nic więcej nie jest potrzebne. Przy właściwym kondensatorze cewka staje się naturalnie rezonansowa i zużywa bardzo mało prądu. Każda maszyna używa kondensatora o innym rozmiarze. Prawidłowy rozmiar kondensatora można obliczyć, dzieląc najpierw prędkość światła przez długość drutu cewki, aby uzyskać częstotliwość naturalną cewki, a następnie dzieląc napięcie używane przez tę częstotliwość. Wynikiem jest prawidłowy rozmiar kondensatora. Twoja maszyna będzie wtedy bardzo wydajna, nawet przy zasilaniu z akumulatora samochodowego 12 V, bez żadnych innych dodatków.
Długość drutu mojej cewki wynosi 497,333 metry.
299000000 m / s / 497,333 m = 600000 Hz.
12V / 600000 = 0,00002 lub 20 mikrofaradów. Piękny obwód naturalnie rezonansowego zbiornika. Możesz użyć tego z dowolną cewką, aby uzyskać nadmiar! Gdy mamy już kombinację cewki / kondensatora o naturalnym rezonansie, możemy obniżyć częstotliwość do 50 Hz, obliczając korekcję współczynnika mocy:
Hz = Opór x Farady wtedy
50 Hz = R x 0,00002
więc 50 / 0,00002 = 2500000
oraz R = 2500000 lub 2,5 megmoma.
Następnie umieszczamy wszystkie trzy elementy równolegle, a nasza cewka powinna zapewniać moc wyjściową 50 Hz.


Don podaje sporo informacji na jednym ze swoich pokazanych tutaj urządzeń:



Bez jego opisu trudno byłoby zrozumieć jego budowę i sposób działania. Jak rozumiem, obwód tego, co jest zamontowane na tej płycie, jest pokazany tutaj:



Taki układ ostatnio niepokoi niektórych czytelników, ponieważ uważają, że iskiernik powinien być szeregowo z cewką L1, tak jak to:



Jest to zrozumiałe, ponieważ zawsze istnieje tendencja do myślenia, że iskiernik jest urządzeniem chroniącym przed nadmiernymi napięciami, a nie postrzeganiem go jako aktywnego elementu obwodu, elementu będącego w ciągłym użyciu. W 1925 r. Hermann Plauson uzyskał patent na całą serię metod przekształcania wysokiego napięcia wytwarzanego przez wysoki system antenowy w użyteczną, standardową energię elektryczną. Hermann zaczyna od wyjaśnienia, w jaki sposób wysokie napięcie można przekształcić w dogodną formę, i wykorzystuje generator elektryczności statycznej Wimshurst jako przykład stałego źródła wysokiego napięcia. Moc z rektyfikowanej cewki Tesli, maszyny Wimshurst i wysokiej anteny jest bardzo podobna, więc komentarze Hermanna są tutaj bardzo istotne. Pokazuje to w następujący sposób:



W tym przypadku moc wyjściowa maszyny Wimshurst jest przechowywana w dwóch kondensatorach wysokiego napięcia (słoikach Leydena), co powoduje powstanie bardzo wysokiego napięcia na tych kondensatorach. Gdy napięcie jest wystarczająco wysokie, iskra przeskakuje przez iskiernik, powodując ogromny skok prądu przez uzwojenie pierwotne transformatora, który w jego przypadku jest transformatorem obniżającym napięcie, ponieważ ma on na celu uzyskanie niższego napięcia wyjściowego. Obwód Dona jest prawie identyczny:



Tutaj wysokie napięcie pochodzi z akumulatora / falownika / sterownika lampy neonowej / prostownika, a nie z napędzanej mechanicznie maszyny Wimshurst. Ma taki sam wzrost napięcia w kondensatorze z iskiernikiem na kondensatorze. Iskiernik zapali się, gdy napięcie kondensatora osiągnie projektowany poziom. Jedyna różnica polega na ustawieniu kondensatora, który, gdyby dokładnie pasował do układu Hermanna, wyglądałby tak:



co, jak widzę, byłoby idealnie wykonalnym rozwiązaniem. Pamiętasz, że Tesla, która zawsze mówi bardzo wysoko o energii uwalnianej przez bardzo ostre wyładowanie wytwarzane przez iskrę, pokazuje źródło wysokiego napięcia zasilające kondensator energią przechodzącą przez iskiernik do uzwojenia pierwotnego transformatora:



Jednak przy ustawieniu Dona może być trochę trudno zrozumieć, dlaczego kondensator nie jest zwarty z powodu bardzo niskiej rezystancji kilku zwojów grubego drutu tworzącego cewkę L1. Cóż, zrobiłby to, gdybyśmy pracowali z prądem stałym, ale zdecydowanie tego nie robimy, ponieważ moc wyjściowa z obwodu sterownika lampy neonowej pulsuje 35 000 razy na sekundę. Powoduje to, że rezystancja cewki L1 dla prądu stałego nie ma prawie żadnych konsekwencji, a zamiast tego liczy się „impedancja” lub „reaktancja” cewki (a właściwie rezystancja AC). W rzeczywistości kondensator i cewka L1 połączone ze sobą mają połączoną „reaktancję” lub oporność na prąd pulsujący na tej częstotliwości. W tym momencie pojawia się diagram nomograficzny, a jego wersja jest znacznie łatwiejsza do zrozumienia kilka stron później w tym dokumencie. Z powodu wysokiej częstotliwości pulsowania cewka L1 nie powoduje zwarcia kondensatora, a jeśli częstotliwość pulsowania odpowiada częstotliwości rezonansowej cewki L1 (lub harmonicznej tej częstotliwości), wówczas cewka L1 będzie miała bardzo wysoka odporność na przepływ prądu przez nią. W ten sposób kryształowy odbiornik radiowy dostraja się w określonej stacji radiowej, nadając na własnej częstotliwości.



W każdym razie wracając do urządzenia Dona pokazanego na powyższym zdjęciu, napęd elektryczny pochodzi z 12-woltowej baterii, której nie widać na zdjęciu. Co ciekawe, Don zauważa, że jeśli długość przewodów łączących akumulator z falownikiem wynosi dokładnie jedną czwartą długości fali częstotliwości oscylującego pola magnetycznego generowanego przez obwód, wówczas prąd indukowany w przewodach akumulatora naładuje akumulator stale, nawet jeśli akumulator jednocześnie zasila obwód.

Akumulator dostarcza niewielki prąd przez diodę zabezpieczającą do standardowego, gotowego do użycia falownika „prawdziwie sinusoidalnego”. Falownik to urządzenie, które wytwarza prąd przemienny z akumulatora prądu stałego. Ponieważ Don chce regulować napięcie, podaje moc wyjściową z falownika do transformatora zmiennego zwanego „Variac”, chociaż jest to często wykonywane jako część obwodu sterownika neonowego, aby użytkownik mógł regulować jasność lampy neonowej. Ten układ wytwarza napięcie wyjściowe AC, które można regulować od zera do pełnego napięcia sieciowego (lub nieco wyższego, chociaż Don nie chce używać wyższego napięcia). Zastosowanie tego rodzaju regulacji zwykle powoduje, że falownik musi być prawdziwym typem fali sinusoidalnej. Ponieważ zapotrzebowanie na moc obwodu sterownika lampy neonowej jest tak niskie, falownik nie powinien kosztować dużo.

Obwód sterownika lampy neonowej jest standardowym, gotowym urządzeniem używanym do napędzania lamp neonowych w placówkach handlowych. Ten używany przez Dona zawiera oscylator i transformator podwyższający, które razem wytwarzają prąd przemienny o wartości 9 000 woltów na częstotliwości 35 100 Hz (czasami zapisywany jako 35,1 kHz). Termin „Hz” oznacza „cykle na sekundę”. Don obniża 9 000 woltów, ponieważ uzyskuje doskonałą moc wyjściową przy niższych napięciach wejściowych, a koszt kondensatorów wyjściowych jest znaczącym czynnikiem. Szczególny obwód sterownika lampy neonowej, którego tutaj używa Don, ma dwa oddzielne wyjścia niefazowe, więc Don łączy je ze sobą i używa diody blokującej w każdej linii, aby zapobiec wpływowi jednego z nich na drugi. Niewidoczna na zdjęciu linia wyjściowa wysokiego napięcia ma bardzo małą, zamkniętą iskiernikową rurkę wyładowczą, a linia jest również uziemiona. Urządzenie wygląda następująco:



Należy pamiętać, że gdy wspomniane jest połączenie uziemienia w połączeniu z urządzeniami Dona Smitha, mówimy o rzeczywistym połączeniu przewodowym z metalowym przedmiotem fizycznie zakopanym w ziemi, niezależnie od tego, czy jest to długi pręt miedziany wbity w ziemię, czy stary samochód grzejnik zakopany w dziurze, której używa Tariel Kapanadze. Kiedy Thomas Henry Moray przeprowadził żądaną demonstrację głęboko na wsi w miejscu wybranym przez sceptyków, żarówki, które stanowiły jego ładunek elektryczny, świeciły jaśniej z każdym uderzeniem młota, gdy długość rury gazowej była wbijana w ziemię, aby uformować się jego połączenie z ziemią.

Należy zauważyć, że odkąd Don kupił swój moduł sterownika lampy neonowej, nowsze konstrukcje przejęły całkowicie całkowicie, zwłaszcza w Europie, i mają wbudowaną ochronę przed prądem upływowym, która natychmiast wyłącza obwód w przypadku wykrycia jakiegokolwiek prądu przecieka na ziemię. Ta funkcja sprawia, że urządzenie jest całkowicie nieodpowiednie do użytku w obwodzie Dona Smitha, ponieważ tam transfer prądu do ziemi jest całkowicie zamierzony i niezbędny do działania obwodu.

Wyjście obwodu sterownika lampy neonowej służy do sterowania pierwotnym uzwojeniem „L1” transformatora typu cewki Tesli. Wygląda to na takie proste i jednoznaczne, ale należy wziąć pod uwagę kilka subtelnych szczegółów.

Częstotliwość robocza 35,1 kHz jest ustawiana i utrzymywana przez obwód sterownika lampy neonowej, więc teoretycznie nie musimy sami bezpośrednio stroić. Chcemy jednak, aby częstotliwość rezonansowa cewki L1 i kondensatora na niej odpowiadała częstotliwości obwodu sterownika neonu. Częstotliwość uzwojenia cewki „L1” indukuje dokładnie taką samą częstotliwość w uzwojeniu wtórnym „L2”. Musimy jednak zwrócić szczególną uwagę na stosunek długości drutów dwóch zwojów cewki, ponieważ chcemy, aby te dwa zwoje rezonowały razem. Praktyczną zasadą stosowaną przez większość konstruktorów cewek Tesli jest posiadanie takiej samej masy miedzi w cewkach L1 i L2, co oznacza, że drut cewki L1 jest zwykle znacznie grubszy niż drut cewki L2. Jeśli cewka L1 ma wynosić jedną czwartą długości cewki L2, wówczas spodziewalibyśmy się, że pole przekroju cewki L1 będzie czterokrotnie większe niż drut cewki L2, a zatem drut powinien mieć dwa razy większy niż średnica (ponieważ powierzchnia jest proporcjonalna do kwadratu promienia, a kwadrat dwóch wynosi cztery).



Don używa białej plastikowej rurki jako pierwszej do uzwojenia cewki pierwotnej „L1”. Jak widać tutaj, drut jest doprowadzany do pierwszego, pozostawiając wystarczający prześwit, aby pierwszy mógł wsunąć się całkowicie w zewnętrzną cewkę. Drut jest podawany do wnętrza rury i na zewnątrz przez inny otwór, aby umożliwić wykonanie zwojów cewki na zewnątrz rury. Wygląda na to, że jest pięć tur, ale Don nie zawsze wykonuje pełną liczbę tur, więc może to być 4,3 tury lub inna wartość. Kluczową kwestią jest tutaj to, że długość drutu w zwojach cewki „L1” powinna wynosić dokładnie jedną czwartą długości drutu w zwojach cewki „L2”.

Zastosowana tutaj cewka „L2” jest komercyjną jednostką o średnicy 3 cali od Barker & Williamson, zbudowaną z nieizolowanego, masywnego, jednoniciowego „cynowanego” drutu miedzianego (jak wykonać wersje do domu, pokazano później). Don wziął tę cewkę i rozwinął cztery obroty na środku cewki, aby wykonać stuknięcie w środek. Następnie zmierzył dokładną długość drutu w pozostałej części i ustalił, że długość zwojów cewki „L1” wynosi dokładnie jedną czwartą tej długości. Drut użyty do cewki „L1” wygląda jak ulubiony „Don Jumbo Speaker Wire” Dona, który jest bardzo elastycznym drutem z bardzo dużą liczbą wyjątkowo cienkich nieizolowanych drutów miedzianych w środku.

Zauważysz, że Don umieścił plastikowy kołnierz po każdej stronie uzwojenia, dopasowując się do grubości drutu, w celu zapewnienia bezpiecznego przesuwania wewnątrz zewnętrznej cewki „L2”, a dodatkowe plastikowe kołnierze umieszczone dalej wzdłuż rury zapewnia dodatkowe wsparcie dla wewnętrznej cewki. To działanie ślizgowe pozwala na ustawienie cewki pierwotnej „L1” w dowolnym punkcie na długości cewki wtórnej „L2”, co ma znaczący wpływ na działanie systemu. Zewnętrzna cewka „L2” nie ma żadnego podparcia rurki, ale zamiast tego kształt cewki jest utrzymywany przez sztywność litego drutu plus cztery szczelinowe paski. Ten styl konstrukcji zapewnia najwyższą możliwą wydajność cewki na częstotliwościach radiowych. W przypadku cewki Tesli cewka L1 ma mniejszą średnicę niż cewka L2.



Cewka „L2” ma dwie oddzielne sekcje, każda z siedemnastu zwojów. Należy zwrócić uwagę na to, że zwoje są rozmieszczone w odstępach za pomocą płaskich pasków do podparcia drutów i zachowania dokładnego odstępu między sąsiednimi zwojami. Należy pamiętać, że cewka dystansowa rozsuwa się w ten sposób, co zmienia charakterystykę cewki, znacznie zwiększając jej współczynnik „pojemności”. Każda cewka ma rezystancję, indukcyjność i pojemność, ale forma konstrukcji cewki ma duży wpływ na stosunek tych trzech cech. Zespół cewki jest utrzymywany na miejscu na płycie podstawowej za pomocą dwóch białawych plastikowych opasek kablowych. Bliższa połowa cewki jest skutecznie połączona w dalszej połowie, jak pokazano na schemacie powyżej.

Jednym z punktów, które Don podkreśla, jest to, że długość drutu w cewce „L1” i długość drutu w cewce „L2” muszą być dokładnie równym podziałem lub wielokrotnością siebie (w tym przypadku „L2” „długość drutu w każdej połowie cewki„ L2 ”jest dokładnie cztery razy dłuższa niż długość drutu cewki„ L1 ”. Może to spowodować, że cewka „L1” będzie miała część zwoju, z powodu różnych średnic cewki. Na przykład, jeśli długość drutu cewki „L2” wynosi 160 cali, a „L1” ma wynosić jedną czwartą tej długości, a mianowicie 40 cali. Następnie, jeśli cewka „L1” ma efektywną średnicę wynoszącą 2,25 cala (uwzględniając grubość drutu, gdy jest nawinięta na urządzenie o średnicy 2 cali), wówczas cewka „L1” miałaby 5,65 (lub 5 i 2 / 3) zwoje, które powodują, że koniec zwoju „L2” jest o 240 stopni dalej wokół cewki poprzedniej niż początek pierwszego zwoju - to znaczy pięć pełnych zwojów plus dwie trzecie szóstego zwoju.

Układ cewek L1 / L2 jest cewką Tesli. Ustawienie cewki „L1” na długości cewki „L2” dostosowuje stosunek napięcia do prądu wytwarzany przez cewkę. Gdy cewka „L1” znajduje się w pobliżu środka cewki „L2”, wówczas wzmocnione napięcie i wzmocniony prąd są w przybliżeniu takie same. Dokładny stosunek drutu tych dwóch cewek zapewnia im prawie automatyczne dostrajanie ze sobą, a dokładny rezonans między nimi można uzyskać poprzez ustawienie cewki „L1” na długości cewki „L2”. Chociaż jest to doskonale dobry sposób regulacji obwodu, w wersji pokazanej na zdjęciu Don zdecydował się na dokładne dostrojenie, podłączając kondensator przez „L1” oznaczony jako „C” na schemacie obwodu. Don stwierdził, że odpowiednia wartość kondensatora wynosiła około 0,1 mikrofarady (100 nF). Należy pamiętać, że napięcie na „L1” jest bardzo wysokie, więc jeśli kondensator zostanie użyty w tym położeniu, będzie potrzebował napięcia o wartości co najmniej 9 000 woltów. Don zauważa, że rzeczywiste kondensatory widoczne na zdjęciu tego prototypu mają moc piętnastu tysięcy woltów i zostały dla niego wykonane na zamówienie, stosując konstrukcję „samoleczącą się”. Jak już wspomniano, ten kondensator jest elementem opcjonalnym. Don zdecydował się również podłączyć mały kondensator na cewce „L2”, również w celu dokładnego dostrojenia obwodu, a ten element jest opcjonalny i dlatego nie jest pokazany na schemacie obwodu. Ponieważ dwie połówki cewki „L2” są ze sobą skutecznie połączone, konieczne jest posiadanie tylko jednego kondensatora dostrajającego. Don podkreśla jednak, że „wysokość” długości cewki (gdy stoi pionowo) kontroluje wytwarzane napięcie, podczas gdy „szerokość” cewki (średnica zwojów) kontroluje wytwarzany prąd.



Dokładny stosunek długości drutu zwojów w cewkach „L1” i „L2” zapewnia im prawie automatyczne dostrajanie synchroniczne ze sobą, a dokładny rezonans między nimi można uzyskać przez ustawienie cewki „L1” na całej długości cewki „L2”. Chociaż jest to doskonale dobry sposób regulacji obwodu, w pokazanej na zdjęciu wersji z 1994 r. Don zdecydował się na dokładne dostrojenie, podłączając kondensator przez „L1” oznaczony jako „C” na schemacie obwodu. Don stwierdził, że odpowiednia wartość kondensatora dla jego konkretnej budowy cewki wynosiła około 0,1 mikrofarady (100 nF), więc podłączył równolegle dwa kondensatory wysokonapięciowe 47 nF, aby uzyskać żądaną wartość. Należy pamiętać, że napięcie na „L1” jest bardzo wysokie, dlatego kondensator zastosowany w tym położeniu potrzebuje napięcia o wartości co najmniej 9 000 woltów. Don zauważa, że rzeczywiste kondensatory widoczne na zdjęciu tego prototypu mają moc piętnastu tysięcy woltów i zostały dla niego wykonane na zamówienie, stosując konstrukcję „samoleczącą się”.

Don podłączył również mały kondensator na cewce „L2”, a ten opcjonalny element jest oznaczony jako „C2” na schemacie obwodu, a wartością użytą przez Don był pojedynczy kondensator wysokiego napięcia 47nF. Ponieważ dwie połówki cewki „L2” są ze sobą skutecznie połączone, konieczne jest posiadanie tylko jednego kondensatora dla „L2”:



Istnieją różne sposoby radzenia sobie z mocą wyjściową cewki „L2”, aby uzyskać z urządzenia duże ilości konwencjonalnej energii elektrycznej. Przedstawiona tutaj metoda wykorzystuje cztery bardzo duże kondensatory widoczne na zdjęciu. Mają one moc 8 000 lub 9 000 woltów i dużą pojemność i służą do magazynowania mocy obwodu jako prądu stałego przed użyciem w sprzęcie obciążeniowym. Osiąga się to poprzez doprowadzenie zestawu kondensatorów przez diodę, która jest przystosowana zarówno do wysokiego napięcia, jak i wysokiego prądu, ponieważ Don stwierdza, że urządzenie wytwarza 8000 woltów przy 20 amperach, w którym to przypadku ta dioda prostownicza musi być w stanie poradzić sobie z tym poziomem mocy, zarówno przy rozruchu, gdy zespół kondensatorów jest całkowicie rozładowany, a „L2” wytwarza 8 000 woltów, a także przy pobieraniu pełnego obciążenia 20 amperów.

Ten zespół kondensatorów jest zasilany przez diodę, która jest przystosowana zarówno do wysokiego napięcia, jak i wysokiego prądu, ponieważ Don twierdzi, że urządzenie wytwarza 8000 woltów przy 20 amperach, w takim przypadku ta dioda prostownicza musi być w stanie poradzić sobie z tym poziomem mocy, zarówno podczas rozruchu, kiedy zespół kondensatorów jest całkowicie rozładowany, a „L2” wytwarza 8 000 woltów, a także przy pobieraniu pełnego obciążenia 20 amperów. Rzeczywiste diody używane przez Dona mają moc 25 KV, ale jest to o wiele wyższa wartość, niż jest w rzeczywistości potrzebna.

Na marginesie można zauważyć, że przeciętny użytkownik domowy nie będzie miał zapotrzebowania elektrycznego na coś tak dużego jak ten, biorąc pod uwagę, że 10 kW to więcej niż większość ludzi używa w sposób ciągły, podczas gdy 8 KV przy 20 A to moc 160 kilowatów. Ponieważ obwód sterownika lampy neonowej może wyzwolić 9 000 woltów, a ponieważ układ cewek L1 / L2 jest transformatorem podwyższającym, jeśli napięcie doprowadzane do zestawu kondensatorów ma być utrzymywane na poziomie 8 000 woltów, należy wyregulować Variac stosowane do zmniejszenia napięcia doprowadzanego do obwodu sterownika lampy neonowej, w celu obniżenia napięcia dostarczanego do pary cewek L1 / L2, zwykle do 3000 woltów.

Bardzo bystry i kompetentny członek forum EVGRAY Yahoo EVGRAY, którego ID to „silverhealtheu”, niedawno zauważył, że Don Smith mówi dość swobodnie, że nie ujawnia wszystkich szczegółów swoich projektów i jego zdaniem jest to ważny element nie ujawniono, że diody na pokazanych tutaj schematach obwodów są niewłaściwe i że Don steruje swoimi napięciami w sposób odwrotny do konwencjonalnego. W rzeczywistości schemat obwodu powinien być:



Komentuje: „diody wychodzące ze sterownika lampy neonowej mogą wymagać odwrócenia, ponieważ chcemy zebrać ujemną biegunowość. Iskiernik będzie wtedy działał przy odwróceniu otoczenia, a iskra będzie wyglądać i brzmieć zupełnie inaczej z dużo szybszym trzaskiem i możliwe jest wytwarzanie bardzo małej ilości ciepła, a nawet pokrywanie się mrozem.

Variac powinien zostać podniesiony na tyle, aby zapalić iskrę, a następnie lekko się wycofać. Każde wyższe napięcie może sprawić, że sterownik lampy neonowej będzie myślał, że ma stan zwarcia, a nowe projekty elektroniczne zostaną automatycznie wyłączone i nie będą działać, jeśli ta metoda nie zostanie zastosowana.

Podczas pracy C, L1 i L2 działają gdzieś w paśmie częstotliwości radiowej, ponieważ sterownik lampy neonowej działa tylko jako wzbudnik obwodu czołgowego. Duży kondensator zbierający C3 powinien wypełniać odwrócony do polaryzacji uziemienia, jak pokazano powyżej. Obciążenie będzie wówczas ściągać elektrony z ziemi, gdy zaślepka zostanie NAPEŁNOWANA z powrotem do ZERO, a nie w dżulach w kondensatorze, który jest wyczerpany.

Pamiętaj również, że systemy Back-EMF Johna Bediniego i innych generują niewielki dodatni puls, ale zbierają bardzo duży NEGATYWNY skok polaryzacji, który wystrzeliwuje z dołu wyświetlacza oscyloskopu. To jest to, czego chcemy, mnóstwo tego zmagazynowanego w kondensatorach, a następnie pozwól, aby energia otoczenia tła zasilała prąd podczas dokonywania korekcji”.


To bardzo ważny punkt, i może to mieć naprawdę znaczącą różnicę w wydajności urządzenia tego rodzaju.



Jeden z czytelników zwrócił uwagę na fakt, że główny dokument Dona wskazuje, że na cewce L1 powinien znajdować się rezystor „R”, a także kondensator „C”, i sugeruje, że obwód powinien być taki, jak pokazano powyżej, biorąc pod uwagę to, co Don powiedział wcześniej o swoim projekcie „walizki”. Inny czytelnik zauważa, że drut w dławiku wyjściowym pokazany na poniższym zdjęciu wydaje się być uzwojony drutem o zbyt małej średnicy, aby przenosić prądy wspomniane przez Dona. Wydaje się prawdopodobne, że dławik nie jest potrzebny w tej pozycji, z wyjątkiem tłumienia możliwych transmisji częstotliwości radiowych z obwodu, ale silniejszy dławik można łatwo zwinąć za pomocą drutu o większej średnicy.

Gdy obwód działa, akumulator kondensatorów zachowuje się jak bateria o napięciu 8000 V, która nigdy się nie wyczerpuje i która może dostarczyć 20 amperów prądu tak długo, jak chcesz. Obwód do generowania napięcia wyjściowego prądu przemiennego o napięciu 220 V 50 Hz lub napięcia przemiennego o napięciu 110 V 60 Hz z kondensatorów jest tylko standardową elektroniką. Mijając jedną z opcji ładowania akumulatora jest wykorzystanie pola magnetycznego wywołanego przez ciągnięcie impulsów prądu o częstotliwości sieciowej przez cewkę wyjściową „dławikową”, pokazaną tutaj:



Prąd wyjściowy przepływa przez lewe uzwojenie na brązowym cylindrycznym modelu, a kiedy zdjęcie zostało zrobione, prawe uzwojenie nie było już używane. Wcześniej był używany do dostarczania energii do ładowania przez rektyfikację energii elektrycznej w cewce, spowodowanej przez zmienne pole magnetyczne spowodowane przez pulsujący prąd przepływający przez uzwojenie lewej ręki, jak pokazano tutaj:



Wyjście prądu stałego wytwarzane przez cztery diody zostało następnie wykorzystane do naładowania akumulatora napędowego, a wytworzony poziom mocy jest znacznie większy niż niewielki pobór prądu z akumulatora. W związku z tym rozsądnym środkiem ostrożności jest przekazywanie tego prądu do akumulatora przez obwód, który zapobiega wzrostowi napięcia akumulatora powyżej jego wartości. Prostego czujnika poziomu napięcia można użyć do wyłączenia ładowania, gdy akumulator osiągnie optymalny poziom. W razie potrzeby można także ładować inne akumulatory. Prosty zespół obwodów typu pokazanego w rozdziale 12 można wykorzystać do kontrolowania i ograniczania procesu ładowania. Elementy na planszy Dona są ułożone w następujący sposób:



Don zwraca uwagę na fakt, że kable używane do podłączenia wyjścia „L2” do wyjścia płyty, łączące po drodze kondensatory pamięci, to kable o bardzo wysokim napięciu znamionowym ze specjalnymi wielokrotnymi osłonami, aby zapewnić, że kable będą pozostają zdrowe przez czas nieokreślony. Należy w tym miejscu zauważyć, że zewnętrzna cewka o średnicy 3 "zastosowana przez Dona, nie jest nawinięta na poprzedni, ale w celu uzyskania wyższej wydajności przy wysokich częstotliwościach zwoje są wsparte czterema oddzielnymi pasami fizycznie przymocowanymi do zwojów - technika opisana w dalszej części tego dokumentu jako doskonały sposób na konstrukcję domową takich cewek.

Należy pamiętać, że napięcia tutaj i związane z nimi poziomy mocy są dosłownie śmiertelne i doskonale potrafią zabić każdego, kto nieostrożnie obchodzi się z urządzeniem po włączeniu. Gdy replikacja tego urządzenia jest gotowa do rutynowego użytku, musi być obudowana, aby nikt nie mógł dotknąć żadnego z połączeń wysokiego napięcia. Nie jest to sugestia, ale jest to wymóg obowiązkowy, pomimo faktu, że elementy pokazane na zdjęciach są ułożone w sposób, który byłby najbardziej niebezpieczny, gdyby obwód był zasilany w jego obecnym stanie. W żadnym wypadku nie buduj i nie testuj tego obwodu, chyba że masz już doświadczenie w stosowaniu obwodów wysokiego napięcia lub nie może być nadzorowany przez kogoś, kto ma doświadczenie w tej dziedzinie. Jest to obwód typu „jedna ręka w kieszeni przez cały czas” i musi być traktowany z wielką ostrożnością i szacunkiem przez cały czas, więc bądź rozsądny.

Pozostała część obwodu nie jest zamontowana na płycie, być może dlatego, że istnieją różne sposoby osiągnięcia pożądanego efektu końcowego. Ten zaproponowany tutaj jest prawdopodobnie najprostszym rozwiązaniem:



Napięcie musi zostać obniżone, dlatego do tego celu stosuje się rdzeniowy transformator obniżający częstotliwość sieci. Aby doprowadzić częstotliwość do standardowej częstotliwości sieci dla kraju, w którym urządzenie ma być używane, oscylator służy do generowania tej konkretnej częstotliwości sieci. Wyjście oscylatora służy do napędzania odpowiedniego wysokonapięciowego urządzenia półprzewodnikowego, czy to tranzystora FET, urządzenia IGBT, czy cokolwiek innego. To urządzenie musi przełączać prąd roboczy na 8 000 woltów, choć trzeba przyznać, że będzie to prąd, który będzie co najmniej trzydzieści sześć razy niższy niż końcowy prąd wyjściowy, ze względu na wyższe napięcie na uzwojeniu pierwotnym transformatora. Dostępna moc będzie ograniczona możliwościami prądowymi tego transformatora wyjściowego, który musi być bardzo duży i drogi.

Ponieważ obwód jest w stanie wychwytywać dodatkowe impulsy magnetyczne, takie jak generowane przez inne urządzenia, pobliskie uderzenia pioruna itp., Element elektroniczny zwany „warystorem” oznaczonym na schemacie literą „V”, jest podłączony przez obciążenie. To urządzenie działa jak tłumik skoków napięcia, ponieważ powoduje zwarcie dowolnego napięcia powyżej jego napięcia projektowego, chroniąc obciążenie przed skokami napięcia.

Don wyjaśnia także jeszcze prostszą wersję obwodu, jak pokazano tutaj:



Ten uproszczony obwód pozwala uniknąć konieczności stosowania drogich kondensatorów i ograniczeń ich wartości znamionowych napięcia oraz potrzeby elektronicznej kontroli częstotliwości wyjściowej. Długość drutu w zwojach cewki „L2” nadal musi być dokładnie czterokrotnie większa niż długość drutu w zwojach cewki „L1”, ale należy wprowadzić tylko jeden element, a mianowicie rezystor „R” umieszczona w poprzek uzwojenia pierwotnego obniżającego transformatora izolacyjnego. Ten transformator jest laminowanym rdzeniem żelaznym, odpowiednim dla niskiej częstotliwości sieci, ale moc wyjściowa z „L2” ma znacznie wyższą częstotliwość. Możliwe jest obniżenie częstotliwości, aby dopasować ją do transformatora obniżającego, poprzez podłączenie prawidłowej wartości rezystora „R” na transformatorze wyjściowym (lub cewce i rezystorze lub cewce i kondensatorze). Potrzebną wartość rezystora można przewidzieć na podstawie wykresu American Radio Relay League (pokazanego na ryc. 44 w dokumencie pdf Dona. Szóste wydanie książki Howarda Samsa „Handbook of Electronics Tables and Formulas” (ISBN-10: 0672224690 lub ISBN -13: 978-0672224690) ma tabelę, która spada do 1 kHz, więc nie trzeba go rozszerzać, aby osiągnąć zastosowane tu częstotliwości. Prawidłową wartość rezystora można również znaleźć na drodze eksperymentu. Zauważysz, że uziemiona podwójna iskra odstęp został umieszczony w poprzek „L2”, aby upewnić się, że poziomy napięcia zawsze mieszczą się w zakresie projektowym.

Don wyjaśnia także jeszcze prostszą wersję, która nie wymaga Variaca, kondensatorów wysokiego napięcia ani diod wysokiego napięcia. Tutaj przyjmuje się wyjście prądu stałego, co oznacza, że można zastosować działanie transformatora obniżającego wysoką częstotliwość. Wymaga to transformatora z rdzeniem powietrznym, który można nawinąć z drutu o dużej wytrzymałości. Obciążenia sieciowe byłyby wówczas zasilane przy użyciu standardowego, gotowego falownika. W tej wersji jest oczywiście konieczne, aby „L1” obraca długość drutu dokładnie o jedną czwartą „L2” obraca długość drutu, aby dwie cewki rezonowały razem. Częstotliwość robocza każdej z tych cewek jest narzucana przez częstotliwość wyjściową obwodu sterownika lampy neonowej. Częstotliwość ta jest utrzymywana w całym obwodzie, dopóki nie zostanie wyprostowana przez cztery diody zasilające kondensator niskiego napięcia. Docelowe napięcie wyjściowe będzie wynosić nieco ponad 12 woltów lub nieco ponad 24 wolty, w zależności od napięcia znamionowego falownika, który ma być napędzany przez system. Schemat obwodu to:



Ponieważ dla wielu osób wykres nomograficzny w dokumencie pdf Dona jest bardzo trudny do zrozumienia i użycia, oto łatwiejsza wersja:



Celem jest określenie „reaktancji” lub „rezystancji prądu przemiennego” w omach, a sposób, aby to zrobić, jest następujący:

Załóżmy, że Twój sterownik lampy neonowej pracuje z częstotliwością 30 kHz i używasz kondensatora 100 nF (co odpowiada 0,1 mikrofaradzie) i chcesz wiedzieć, jaka jest rezystancja AC Twojego kondensatora na tej częstotliwości. Ponadto, jaka indukcyjność cewki miałaby taką samą rezystancję prądu przemiennego. Następnie procedura ustalania tego jest następująca:



Narysuj linię prostą z częstotliwości 30 kHz (linia fioletowa) przez wartość kondensatora 100 nanofaradów i poprowadź linię aż do (niebieskiej) linii indukcyjności, jak pokazano powyżej.

Teraz możesz odczytać reaktancję („oporność prądu przemiennego”) z czerwonej linii, która dla mnie wygląda na 51 omów. Oznacza to, że gdy obwód działa z częstotliwością 30 kHz, wówczas przepływ prądu przez kondensator 100 nF będzie taki sam, jak przez rezystor 51 omów. Odczytanie niebieskiej linii „indukcyjności” spowoduje taki sam przepływ prądu przy tej częstotliwości z cewką o indukcyjności 0,28 miliamperów.

Przekazano mi kopię schematu obwodu Dona dla tego urządzenia i jest ona pokazana tutaj:




Transformator 4000 V 30 mA pokazany na tym schemacie obwodu może wykorzystywać rdzeń ferrytowy z modułu sterownika lampy neonowej, który zwiększa napięcie, ale nie podnosi częstotliwości, ponieważ jest to wyraźnie oznaczone przy pulsacyjnym prądzie stałym 120 Hz. Zauważysz, że ten schemat obwodu jest rysowany z Plus pokazanym poniżej Minusa (co jest najbardziej niezwykłe).

Należy pamiętać, że gdy wspomniane jest połączenie uziemienia w połączeniu z urządzeniami Dona Smitha, mówimy o rzeczywistym połączeniu przewodowym z metalowym przedmiotem fizycznie zakopanym w ziemi, niezależnie od tego, czy jest to długi pręt miedziany wbity w ziemię, czy stary samochód Grzejnik zakopany w otworze, takiej jak używany Tariel Kapanadze, lub zakopana metalowa płyta. Kiedy Thomas Henry Moray przeprowadził żądaną demonstrację głęboko na wsi w miejscu wybranym przez sceptyków, żarówki, które stanowiły jego demonstrację obciążenia elektrycznego, jaśniały jaśniej z każdym uderzeniem młota, gdy długość rury gazowej była wbijana w ziemię, tworząc jego połączenie z ziemią.

Don wyjaśnia także jeszcze prostszą wersję swojego głównego urządzenia. Ta wersja nie wymaga Variaca (transformatora o zmiennym napięciu) ani kondensatorów wysokiego napięcia. Tutaj przyjmuje się wyjście prądu stałego, co oznacza, że można zastosować działanie transformatora obniżającego wysoką częstotliwość. Wymaga to strony wyjściowej, aby uzyskać transformator z rdzeniem powietrznym (lub rdzeniem ferrytowym), który można owinąć z drutu o dużej wytrzymałości. Obciążenia sieciowe byłyby wówczas zasilane przy użyciu standardowego, gotowego falownika. W tej wersji jest bardzo pomocne, aby „L1” zmienia długość drutu dokładnie o jedną czwartą „L2” zmienia długość drutu, aby dwie cewki automatycznie rezonowały razem. Częstotliwość robocza każdej z tych cewek jest narzucana przez częstotliwość wyjściową obwodu sterownika lampy neonowej. Częstotliwość ta jest utrzymywana w całym obwodzie, dopóki nie zostanie wyprostowana przez cztery diody zasilające kondensator niskiego napięcia. Docelowe napięcie wyjściowe będzie wynosić nieco ponad 12 woltów lub nieco ponad 24 wolty, w zależności od napięcia znamionowego falownika, który ma być napędzany przez system.

Ponieważ obwód jest w stanie wychwytywać dodatkowe impulsy magnetyczne, takie jak generowane przez inne urządzenia, pobliskie uderzenia pioruna itp., Element elektroniczny zwany „warystorem” oznaczonym na schemacie literą „V”, jest podłączony przez obciążenie. To urządzenie działa jak tłumik skoków napięcia, ponieważ powoduje zwarcie dowolnego napięcia powyżej jego napięcia projektowego, chroniąc obciążenie przed skokami napięcia. Rurka wyładowcza jest skuteczną alternatywą dla warystora.

Obwód ten to w rzeczywistości dwie cewki Tesli równolegle do siebie, a schemat obwodu może wyglądać następująco:




Nie jest wcale pewne, że w tym obwodzie uzwojenia czerwone i niebieskie są uzwojone w przeciwnych kierunkach. Iskiernik (lub lampa wyładowcza) w szeregu z uzwojeniem pierwszego transformatora zmienia działanie w nieco nieprzewidywalny sposób, ponieważ powoduje oscylację uzwojenia pierwotnego z częstotliwością określoną przez jego indukcyjność i własną pojemność. skutkują częstotliwościami megahercowymi. Uzwojenie wtórne tego transformatora MUSI rezonować z pierwotnym iw tym obwodzie, który nie ma kondensatorów kompensujących częstotliwość, ten rezonans powstaje na podstawie dokładnej długości drutu w zwojach wtórnego. To wygląda jak prosty obwód, ale to nic innego. Nadwyżka energii jest wytwarzana przez podwyższoną częstotliwość, podwyższone napięcie i bardzo ostre pulsowanie wytwarzane przez iskrę. Ta część jest prosta. Reszta obwodu prawdopodobnie będzie bardzo trudna do uzyskania rezonansu, ponieważ musi to być konieczne w celu dostarczenia nadmiaru energii do falownika wyjściowego.

Rozważając „długość” drutu w cewce rezonansowej, należy zwrócić uwagę na falę stojącą powstającą w tych warunkach. Fala jest spowodowana odbiciem sygnału, gdy dociera on do końca drutu LUB gdy następuje nagła zmiana średnicy drutu, ponieważ zmienia to zdolność odbicia sygnału w tym punkcie połączenia. Powinieneś zwrócić uwagę na bardzo jasny opis tego Richarda Quicka w części jego patentu, która jest zawarta w dalszej części tego rozdziału. Pamiętaj też, co powiedział Don Smith o lokalizowaniu szczytów fali stojącej za pomocą ręcznej lampy neonowej.

Jedną bardzo znaczącą rzeczą, na którą zwrócił uwagę Don, jest to, że energia elektryczna dostępna przez gniazdko ścienne w moim domu NIE przychodzi wzdłuż przewodów z elektrowni. Zamiast tego elektrownia wpływa na lokalną „podstację”, a elektrony przepływające przez mój sprzęt faktycznie pochodzą z mojego lokalnego środowiska z powodu wpływu mojej lokalnej podstacji. Dlatego, jeśli mogę stworzyć podobny wpływ w moim domu, to nie potrzebuję już tej podstacji i mogę mieć tyle energii elektrycznej, ile chcę, bez konieczności płacenia komuś innemu za ten wpływ.


Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-devices.com
http://www.free-energy-info.tuks.nl